Gepost op

Elizabeth Richardson – American Red Cross

Elizabeth Ricardson - Colleville sur mer

Al heel wat keren heb ik de Amerikaanse Militaire Begraafplaats in Normandië bij Colleville-sur-Mer bezocht.Sinds een paar jaar hebben ze daar ook een schitterend  voorlichtingscentrum.

In dit centrum is een wand met o.a. de foto’s en het verhaal van de Niland Brothers.

Op diezelfde wand trof ik de foto van Elizabeth Richardson aan, zij is een van de 5 burgers die op deze militaire begraafplaats hun laatste rustplaats vonden. Zelf lid van het Rode Kruis als hulpverlener , las ik het verhaal van mijn “collega” en vond dat zij, naast alle soldaten , ook  eens aandacht verdiende. “Liz’ Richardson werd geboren op 8 juni 1918 in Mishawaka Indiana USA een industriestad 100 mijl ten oosten van Chicago.

Elizabeth Ricardson American Red Cross

Zij studeerde aan de High School daar en  haalde een graad in Engels en kunst, na haar studie was het niet makkelijk om werk te vinden. noodgedwongen nam ze een baantje bij Sears. In 1942 kreeg ze een baan aangeboden bij de afdeling “advertenties” bij de winkelketen van Schusters in Milwaukee. Via haar beste vriendin Betty Twining leerde zij haar eerste vriend kennen,Ernst Kuenstner die in 1928 vanuit Duitsland naar Amerika was geëmigreerd. Ernst had “geen goed woord over” voor de Nazi’s. Na het zien van een foto van een vrouw in rode kruis uniform werd bij Liz de interesse gewekt en al gauw meldde zij zich in 1944 aan. Zij slaagde voor het toelatingsexamen en deed al gauw dienst als hulpverleenster bij de organisatie. De dames van de “clubmobile” van het Rode Kruis waren onmisbaar voor de Amerikaanse soldaten, zij voorzagen hen van doughnuts en koffie en waar nodig een troostend woord en een luisterend oor.

Zij maakten lange dagen van soms wel 12 tot 14 uur en op een keer zelfs de klok rond. In februari ’45 werd Liz naar Frankrijk gestuurd om daar te werken. Op 25 juli 1945 stapte zij in een tweepersoons vliegtuig met bestemming Parijs. Het toestel crashte vlakbij Rouen en Liz  en de piloot Sgt William R. Miller waren op slag dood. Elizabeth werd 27 jaar, in  juli 1948 werd haar stoffelijk overschot definitief begraven op de militaire begraafplaats bij Colleville sur Mer. (Plot A, rij 21, Graf 5). Wat mij overkwam dat gebeurde ook met een Amerikaan  Jim Madison, hij besloot een boek over haar te publiceren. Hij schreef de Mishawaka universiteit met het verzoek om inlichtingen, hij kreeg haar verhaal en een kopie van het schooljaarboek.Ook kreeg hij contact met haar jongere broer Charles. Voorzien van de nodige foto’s en brieven van Elizabeth lukt het hem haar levensverhaal in boekvorm te krijgen. Het boek getiteld “Slinging Doughnuts for the Boys, an American woman in WW 2” rolde in oktober 2007 van de persen.  Dit boek is o.a. te koop bij Play.com.

Voor informatie op het internet:

http://www.lawrence.edu/library/archives/richardson/index.htm.

Hans Rombouts

Gepost op

SOE-Postduif gevonden in schoorsteen (Video)


Screenshot BBC-reportage

 

In het Britse graafschap Surrey zijn afgelopen week in een jarenlang afgesloten schoorsteen de botten gevonden van een postduif met bij hem een boodschap in code.

Britse codekrakers zijn op dit moment bezig de code te ontcijferen. Gezien de kleur van het omhulsel, waarin de codes zaten,, lijkt het om een postduif van de Special Operation Executive te gaan (SEO). Dit was een onderdeel van de Britse geheime dienst, die agenten dropte in bezet gebied.

Op de BBC een reportage over de inzet van postduiven en uiteraard wordt ook bericht over de gevonden duif.

Klik op de afbeelding om de video te laden of klik hier.

Gepost op

November 2012 (521)

Op de cover deze keer drie Britse RAF-officieren, waaronder Air Vice-Marshal Chaplain Pentland. Ze poseren bij het zojuist onthulde monument voor het No. II (Army Co-operation) Squadron, dat 100 jaar bestaat. Verschillende vliegers van dit squadron zijn in de oorlog tijdens gevechten boven Nederlands grondgebied omgekomen en liggen in Nederland begraven. Het monument werd op 5 september onthuld op het terrein van het National Arboretum bij Alrewas, ten zuiden van Derby en is gewijd aan allen, die in 100 jaar zijn omgekomen. Momenteel dient het squadron in Afghanistan. Daar werd deze aflevering van Terugblik ’40’45 met enthousiasme ontvangen.

Na de capitulatie in mei 1940 nam de Kriegsmarine alle voorhanden zijnde Nederlandse marineschepen in gebruik. De scheen die bij de werven in aanbouw waren werden verder afgebouwd. Minder bekend is, dat er in 1939-1940 samenwerking was tussen de Koninklijke Marine en de Kriegsmarine. In Nederland was onvoldoende expertise op het gebied van geschut en bepantsering. Daarom werd voor drie in aanbouw zijnde slagkruisers een beroep gedaan op onze oosterburen.

Henk van Willigenburg, Slagkruisers voor Nederlands-Indië. De samenwerking tussen Kriegsmarine en Koninklijke Marine. Met fraaie illustraties van de hand van de auteur.

Ruurd Kok schrijft in een bijdrage over de opgraving van een geschutsstelling bij Moordrecht. Flak of Pak? Ofwel: luchtafweer of pantserafweer?

Diete Oudesluijs bericht over het voornemen om van de ‘Doodencel’ in het Scheveningse Oranjehotel een monument te maken. Inmiddels is een plan gepresenteerd om de cel gemakkelijker toegankelijk te maken voor het grote publiek. Tot voor kort kon niemand de cel bezoeken, omdat het gebouw nog in gebruik was als penitentiaire instelling.  De Stichting Oranjehotel werft actief fondsen om het te kunnen bekostigen.