Gepost op

Onder de preekstoel schuilen voor de bezetter

Dochter Femmy Timmer-Beens ontving de hoogste Israëlische onderscheiding uit handen van de cultureel attaché van de Israëlische ambassade. De plechtigheid had plaats in de synagoge van Bourtange.

Het Yad Vashem Instituut noemde de familie Beens „diepgelovige mensen, die zich uit overtuiging voor hun medemens hebben ingezet.”

Beens, slager van beroep en hulpkoster van de Gereformeerde Kerk in het Drentse Gasselternijveen, ving samen met zijn vrouw verschillende onderduikers op. Dochter Femmy: „Op 13 mei 1943 kwamen de eerste onderduikers. Neef Pieter Beens, die actief was in het verzet, en Jack de Lange, een Joodse jongen. Later kwam ook Wiebrand Stuive erbij.”

De familie Beens woonde naast de kerk. Bij onverwachte huiszoekingen of razzia’s in het dorp konden de onderduikers zich onder de preekstoel verschuilen.

Met de Yad Vashemmedaille eert de staat Israël mensen die zelf niet-Joods zijn en die met inzet van hun eigen leven tijdens de Holocaust Joodse medeburgers probeerden te redden.
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Gedenkpaneel Joodse deportatie onthuld

Oud-hoofdverpleegster Jetty Giethoorn-van Geens onthulde het eerste gedenkteken. Ze was getuige van de ontruiming maar wist zelf te ontkomen. „Het doet me goed dat ik dit op mijn leeftijd nog mag meemaken.”

Bij de onthulling van de gedenktekens was ook toneelschrijver Eli Asser aanwezig die net als veel Joden in de oorlog in de instelling een veilig heenkomen zocht.

Asser werkte er van april 1942 tot de nacht van 20 op 21 januari 1943. „De Ordedienst uit Westerbork, die de weg vrij moest maken voor de ontruiming door de SS, was een dag te vroeg. We hadden 24 uur om te verzinnen wat we zouden doen.”

Asser besloot te vluchten, samen met twee collega’s en zijn latere vrouw. „Ik twijfelde. Je kon die patiënten toch niet in de steek laten als ze in een Duits gesticht werden ondergebracht?”

Op donderdag 21 januari 1943 om 18.00 uur stelden honderd gewapende SS’ers zowel de patiënten als de verzorgers op transport. Allen werden uiteindelijk in Auschwitz vergast.

Het psychiatrisch centrum werd honderd jaar geleden in Apeldoorn opgericht. Het Apeldoornsche Bosch was in de beginjaren van de oorlog voor veel Joden een veilige plek.

De twaalf panelen op het instellingsterrein verwijzen naar honderd jaar zorg op die plek en naar de ontruiming. „De plekken van waaruit de Joden naar ‘verzamelcentra’ als Kamp Westerbork zijn gebracht, moeten ook elders in Nederland zichtbaar gemaakt worden”, bepleitte Dirk Mulder, directeur van Herinnerings­centrum Kamp Westerbork.
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Margraten herdenkt gesneuvelde Amerikanen

Veel hoogwaardigheidsbekleders, veteranen en nabestaanden van omgekomen Amerikaanse militairen, evenals mensen uit Limburg die de graven geadopteerd hebben, woonden de herdenking zondag bij. Onder hen was staatssecretaris Frans Timmermans van Europese Zaken.

Op de begraafplaats liggen 8301 militairen. De gesneuvelde Amerikanen worden jaarlijks tijdens Memorial Day op de laatste zondag van mei herdacht op deze enige Amerikaanse begraafplaats in Nederland.

In zijn toespraak wees Timmermans onder meer op de val van de muur precies twintig jaar geleden, waardoor de meeste Europese landen vrijheid en democratie kennen. Ook stond Timmermans stil bij het lot van een Amerikaanse soldaat, Leo Lichten uit Brooklyn, die sneuvelde tijdens de strijd om Geilenkirchen, vlakbij Schinveld. Lichten is begraven in Margraten, en het gezin Timmermans heeft diens graf geadopteerd, zoals alle graven in Margraten zijn geadopteerd, meest door Limburgers. Zij houden contact met de familie, zorgen voor bloemen bij het graf, en vertellen het verhaal van „hun” gesneuvelde.

Gepost op

Demjanjuk terug in gevangenis

Demjanjuk zou in de Tweede Wereldoorlog als bewaker hebben gewerkt in het nazivernietigingskamp Sobibor in Polen. Justitie in Duitsland verdenkt de geboren Oekraïener van medeplichtigheid aan de moord op 29.000 Joden.

De verdachte werd begin mei door de VS aan Duitsland uitgeleverd. Artsen concludeerden na aankomst dat de verdachte medisch in staat was om in de gevangenis te worden opgesloten.

In de jaren ’80 en ’90 stond Demjanjuk ook al terecht wegens oorlogsmisdaden in het vernietigingskamp Treblinka, eveneens in Polen. Het hooggerechtshof in Israël bepaalde uiteindelijk dat sprake was van een persoonsverwisseling. De begin jaren ’50 naar de VS geëmigreerde Demjanjuk spreekt alle beschuldigingen tegen.

Gepost op

„Mijn hele peloton verdient de Willemsorde”

De militair uit Den Bosch had al in zijn kinderjaren iets met het leger. „Ik speelde soldaatje, bedacht strategieën en wierp me op als leider. Toen al en ook nu nog mag ik graag mensen aansturen. In het leger komt die eigenschap heel goed van pas.”

Meer dan eens leidde Kroon in Afghanistan zijn mannen in het heetst van de strijd, waarvoor hij morgen de Willemsorde ontvangt. Details over zijn optreden in Uruzgan geeft Defensie niet, maar een van die acties staat beschreven in het militaire blad Carré.

In de zomer van 2006 moet de Brabander met zijn peloton commando’s en een Australische eenheid de dreiging vanuit de Baluchivallei van talibanstrijders indammen. Zo’n dertig Nederlandse special forces moeten dwars door de vijandelijke linies optrekken.

Vooraf roept Kroon zijn mannen in een moment van bezinning bij elkaar. „We beseften dat het mogelijk was dat een van ons niet levend zou terugkeren. Het was doodstil, indrukwekkend. Het leek alsof we een begrafenis bijwoonden.”

’s Nachts trekken de commando’s met nachtkijkers te voet de vallei in. Plotseling komt een groep talibanstrijders hun tegemoet. Ze stuiten op de Nederlandse special forces, die intussen dekking hebben gezocht. De militairen kunnen geen kant meer op.

Als de taliban op enkele tientallen meters zijn genaderd, laat Kroon het vuur openen. Hoewel de commando’s geluiddempers gebruiken, alarmeert het geschreeuw van gewonde talibanstrijders de rest van de opstandelingen, die massaal toestromen.

Het gevecht wordt heviger. De munitie raakt op. Kroons peloton zit in een penibele situatie. Hij vraagt luchtsteun aan. Die is niet zonder risico. Granaten uit de snelvuurkanonnen van een AC-130-vliegtuig slaan op niet meer dan 50 meter van de Nederlandse eenheden in de grond.

Granaatscherven suizen door de duisternis over hun hoofden. Iedereen ligt in dekking, behalve Kroon en een collega die moeten controleren of de doelen wel worden geraakt.

De commando’s weten een schuilplaats te bereiken waar ze de nacht kunnen doorbrengen. Later die nacht volgt opnieuw een zwaar vuurgevecht met de taliban, die tevergeefs een tegenaanval doen. In totaal treffen de Nederlandse militairen na het gevecht achttien gedode vijandelijke strijders aan.

Uit sporen blijkt dat de taliban tijdens hun terugtocht gewonden en mogelijk ook doden hebben meegenomen.

De nachtelijke actie tegen de taliban is niet de enige heldendaad in Afghanistan waarvoor Kroon wordt onderscheiden. Zo koos hij in een ander gevecht tegen een overmacht van vijandelijke eenheden de aanval om een zwaargewonde medestrijder te redden.

De Bosschenaar –een kleinkind van een Britse militair die in 1945 een van de bevrijders was van Den Bosch– zegt verrast te zijn door de hoge onderscheiding die hij morgen krijgt. „Voor mijn gevoel was de Willemsorde altijd gekoppeld aan mensen die helden­daden verrichtten in de Tweede Wereldoorlog. Nu sta ik ineens in dat rijtje, een gewone jongen uit de volksbuurt. Het is een grote eer om de Willemsorde te krijgen, maar eigenlijk zouden er morgen dertig mannen moeten staan. Mijn hele peloton verdient die erkenning.”

Kroon kan nog maar nauwelijks wennen aan het idee dat zelfs mensen die hoger in rang zijn bij formele gelegenheden straks voor hem moeten salueren.

Tot hen hoort ook commandant der strijdkrachten generaal Peter van Uhm. Met een lach: „Als de situatie zich voordoet dat wij elkaar formeel begroeten, probeer ik hem in elk geval voor te zijn.”

Curriculum vitae Kroon
Geboren: 15 juli 1970 in Den Bosch.
Woonplaats: Den Bosch.
Gezinssituatie: vriendin, twee zoons van 13 en 5 jaar.
Opleiding: mavo en havo.
Loopbaan: Korps Mariniers, 17e Pantserinfanteriebataljon in Oirschot en Korps Commandotroepen.
Uitzendingen: Irak (1991), Cambodja (1993), Bosnië (1996, 2000 en 2003), Irak (2004), Afghanistan (2005, 2006 en 2007).

Gepost op

Remco Reiding zoekt families Russisch Ereveld Amersfoort

Doel is zoveel mogelijk families op te sporen die 65 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog nog steeds niet zijn geïnformeerd over het feit dat hun familielid op het Russisch Ereveld in Leusden begraven ligt.

Zie voor meer informatie en actueel nieuws Remco’s website: http://www.russisch-ereveld.nl

De toespraak bij de herdenking van de Bevrijding van Kamp Amersfoort kunt u ook vinden via zijn site: http://www.russisch-ereveld.nl/archief/20090419_lezing_v2.pdf