Gepost op

Hongertocht 4-12 augustus 2007

Het doel van de heruitvoering is om de moeders en kinderen te herdenken die toendertijd de hongertocht gelopen hebben. Het is ook om nog eenmaal de barmhartigheid te erkennen van de plaatselijke bevolking die voedsel en onderdak beschikbaar stelde aan de vluchtelingen. En hopenlijk zit er een les in voor de jongere generatie door te laten zien dat samenwerking onder zeer moeilijke omstandigheden een Nederlandse eigenschap is.
Het is nu ook waarschijnlijk de laatste kans om de overlevenden van die tijd persoonlijk te erkennen. De overlevende zijn nu tenminste zeventig jaar oud maar het grootste gedeelte is al veel ouder. Verschillende van deze groep zijn nu handicapped en kunnen zich zelf niet meer vervoeren. Er is geschat dat 20.000 mensen overleden zijn van de honger en kou in die barre tijd en dat 50.000, hoofdzakelijk moeders en kinderen, de hongertocht in de winter van 1944 – 45 gelopen hebben. ER is ook een schatting dat 200,000 hongertochters de IJssel brug over gegaan zijn om voedsel te halen en terug te brenggen naar huis.
De publiciteit heeft de nostalgia van die oudere generatie en afstammelingen in Nederland en in het buitenland aangetast. De Nederlandse pers, radio, TV en officieele instanties werken mee. Artikelen zijn geschreven bij de Telegraaf; het Algemeen Nederland Persbureau; de Havenloods in Rotterdam; de Stentor in Hattem/Zwolle en de Wegener kranten die tussen Rotterdam en Hattem/Zwolle huis-aan-huis afgeleverd worden. Interviews zijn gegeven aan Radio Hattem en RTV Oost. RTV4, TV1 Vandaag en Omroep MAX hebben aangegeven dat ze het evenement zullen reporteren.
In het buitenland zijn er interviews gegeven aan Radio Australia en de “Dutch Touch” radio programma in Canada. De Nederlandse ambassades en consulaten hebben geholpen om het nieuws voor te leggen aan Oud Nederlanders in Australië, Canada, Nieuw Zeeland en America. In Nederland zijn evenementen opgezet in Hattem; Epe; Heerde; en Wapenveld. Mr. Piet Zoon, de burgemeester van Hattem, zal de deelnemers persoonlijk ontvangen.
Een kleine groep van de originele en nu senior “hongertochters” en een paar jongeren uit Nederland en het buitenland zullen als herdenking een zevendaagse 150 km tocht lopen van Rotterdam naar Hattem. De tocht volgd de voetstappen van de moeders die hun kinderen van Rotterdam naar het noord-oosten van het land probeerde te brengen om voedsel te vinden. De forse wandeling begint op 4 augustus 2007 en eindigt op 10 augustus, 2007
Na de start in Rotterdam, de eerste overnachting is in Bergambacht, en daarna in of in de buurt van Ijsselstein; Driebergen; Barneveld; Hoog Soeren/Apeldoorn (en visite aan het Paleis Het Loo); en dan Epe en Hattem. In Hattem zijn speciaale evenementen georganiseerd voor zaterdag, 11 augustus 2007. Een sluitings ceremony word gehouden op de oude IJsselbrug op zondag 12 augustus 2007.
Om mogenlijke deelnemers algemene informatie voor te leggen is er ook een Internet website opgezet. Het adres is www.hongertocht.org. De website heeft een uitgebreide beschrijving van de heruitvoering; geeft de redenen voor de hongerwinter en de hongertocht; en heeft een paar dozijn verhalen over de hongertocht die geschreven zijn door mensen die de originele hongertocht gelopen hebben.
Het motief van de heruitvoering is niet somber zoals dat is op de dodeherdenking in mei ieder jaar. Het is eigenlijk meer een feest over de samenwerking van de gemeenschap gedurende een van de moeilijkste tijden in de recente Vaderlandse geschiedenis.
Iedereen is welkom om aan de heruitvoering mee te doen. Deelnemers kunnen zelf besluiten voor hoe lang, waar en op welke manier ze de evenementen bij willen wonen. Maar het is de bedoeling dat ze van alle richtingen tem minste samen komen in Hattem op zaterdag, 11 augustus, 2007.
Anthony (Ton) Van Vugt

Oud Rotterdammer, nu wonende in Amerika

Voormalig Econoom met de Wereld Bank

Opzetter en Organisator Hongertocht 1944-45 Heruitvoering

Washington DC Metro Area, USA

Gepost op

Ruim vijfhonderd mensen bij herdenking Westerbork

De herdenking bij het voormalige kampterrein werd bijgewoond door overlevenden en nabestaanden.
Het eerste transport voerde 1132 Joden naar het Poolse vernietigingskamp Auschwitz.
In totaal werden ruim 100.000 Joden, Sinti en Roma en een aantal verzetsstrijders via Westerbork gedeporteerd.

Tijdens de herdenking werden verhalen en gedichten voorgelezen en sprak een aantal van de 5000 overlevenden over hun ervaringen.
Hans Culp van den Broeke, overlevende van het kamp Theresienstadt, had een persoonlijke boodschap voor de Nederlandse en Duitse overheden.
Zij moeten volgens hem alles in het werk stellen om de naar Duitsland gevluchte oorlogsmisdadiger Klaas Carel Faber terug in een Nederlandse cel te krijgen.
Faber maakte deel uit van het executiepeloton in Kamp Westerbork.
Hij woont in Duitsland sinds hij in 1952 uit de gevangenis wist te vluchten.
De herdenking van de eerste deportatie uit Westerbork werd afgesloten met een joods gebed.
bron: www.brabantsdagblad.nl

Gepost op

Winston Churchill verwijderd uit Britse basisonderwijs

Met de grootschalige herziening van de leerrichtlijnen probeert het ministerie de docenten geschiedenis meer ruimte te geven om hun lessen zelf in te vullen.

Andere namen die niet meer tot het basismateriaal behoren zijn Adolf Hitler, Mahatma Gandhi, Jozef Stalin en Martin Luther King.

Volgens de overheid weten de docenten zelf uitstekend deze grote namen in hun lessen te verwerken als het onderwerp zich aandient. „Dat hoeft echt niet meer wettelijk voorgeschreven te worden", stelt een zegsman.

De kleinzoon van Churchill, het conservatieve parlementslid Nicholas Soames, is echter ziedend. „Dit is waanzin", vindt hij. Ook het Britse Historische Genootschap is ontzet. „De nieuwe richtlijnen bevorderen de onwetendheid van de jeugd", verzucht een woordvoerder. „De strijd van Churchill tegen het fascisme behoort tot de hoogtepunten van het Britse volk. Die kan je niet zomaar uit de geschiedenisboeken schrappen."

In 2002 werd Winston Churchill met een overweldigende meerderheid verkozen tot grootste Brit aller tijden.
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Prijs op hoofd van laatste Oostenrijkse nazi’s

Heim was werkzaam als kamparts in het beruchte concentratiekamp Mauthausen.
Hij zou er in 1941 veel gevangenen met injecties hebben vermoord.
Heim is 93 jaar oud en wordt door onderzoekers omschreven als de meest wrede moorddadige kamparts naast Jozef Mengele.

Alois Brunner (95) zou de spil zijn geweest in de hele nazimachinerie voor de moord op de Europese joden.
Hij was onder meer werkzaam als directe assistent van Adolph Eichmann, de grote organisator van de jodendeportaties. Brunner was daarnaast direct betrokken bij het wegvoeren van Griekse en Hongaarse joden naar vernietigingskampen.
bron: www.brabantsdagblad.nl

Gepost op

De ‘vergeten’ Holocaust van Sinti en Roma

 Vaak kregen zij na opsluiting het stempel van crimineel of a-sociaal. Door de slechte registratie is ook het aantal omgebrachte Sinti en Roma niet precies vast te stellen. Over het algemeen wordt gesproken van een half miljoen slachtoffers, maar ook zou sprake kunnen zijn van het dubbele aantal slachtoffers dat ten prooi viel aan de vervolging van het Nationaal Socialisme ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.
Voor het eerst wordt deze ‘vergeten Holocaust’ verhaald tijdens een tentoonstelling in Vught. Middels foto- en documentatiemateriaal wordt het verhaal van de vervolging tussen 1939 en 1945 in beeld gebracht in vier delen met soms gruwelijke beelden van de slachtpartijen door de zogenaamde Einsatzgruppen.
In het eerste deel wordt verteld over de eerste maatregelen tegen de zogenaamde zigeuners en de uitsluiting die vooraf ging aan de uiteindelijk georganiseerde massamoord.
Het tweede hoofdstuk vertelt het verhaal over de landen waarin de ‘zigeuners" werden opgepakt zoals gebeurde in de Sovjet Unie, Polen, België, Joegoslavië maar ook Nederland. De plek waar uiteindelijk de meeste Sinti en Roma werden vermoord komt aan de orde in het derde hoofdstuk. Het betrof Sectie B lle van het vernietigingskamp Auschwitz Birkenau dat destijds werd aangeduid als het Zigeunerlager. In dit deel van de expositie wordt stilgestaan bij de strijd om het bestaan binnen dit vernietigingskamp, de dwangarbeid, de terreur en de medische experimenten op de door de Nazi’s als Untermenschen aangeduide gevangenen.
Deel vier vertelt tenslotte over de herinneringen aan de vervolging in het huidige Europa en schetst de huidige situatie van Sinti en Roma in Europa.
Met de joden waren het ook de zigeuners die op basis van raciale oorsprong gedurende het Derde Rijk werden vervolgd en massaal vermoord.
Naast de expositie is er gelijktijdig op het buitenterrein een foto-expositie met 27 portretten van nabestaanden van de oorlogsslachtoffers, hun kinderen of kleinkinderen. De door fotograaf Rogier Fokke gemaakte portretten zijn metershoog en tonen indringend de hoofden van volwassenen en soms kinderen die allen gekleed zijn in donkere kleding tegen een duistere achtergrond. Titel van de expositie is Paramisa wat "vertelling" in het Romanesj betekent.
‘The Holocaust against the Roma and Sinti and present day racism in Europa Nationaal’, tot en met 31 augustus 2007
bron: www.brabantsdagblad.nl

Gepost op

Kanovaren en slapen langs de Grebbelinie

De liniehutten bieden meer comfort dan de bunkers destijds, aldus eigenaar Kees van Ravenhorst. „De hutten zijn van beton, maar de vloerverwarming, houtkachel, knusse zithoek en het keukentje zorgen ervoor dat de vakantieganger geen ontberingen hoeft te lijden.”

Volgens Van Ravenhorst verwijzen de liniehutten naar de geschiedenis van de regio. „Mensen recreëren in een omgeving waar vrijheid en vrede zwaar bevochten werden”, zegt hij.

Kanosteigers
Vrijdag werden ook negen nieuwe kanosteigers in het Valleikanaal officieel in gebruik genomen. De steigers, in omvang 6 bij 2 meter groot, liggen tussen Veenendaal en Woudenberg en bij Leusden.

De aanleg van de steigers is onderdeel van de aanleg van een ecologische verbindingszone langs het traject. De werkzaamheden hiervoor zijn in april gestart. Het waterschap heeft inmiddels twee stapstenen aangelegd in de omgeving van Leusden. „Stapstenen zijn kleine natuurgebieden waar dieren kunnen uitrusten van hun reis langs een ecologische verbindingszone”, aldus een woordvoerder van het waterschap. De komende maanden worden nog twee stapstenen aangelegd. Het kanaal krijgt over een lengte van 8,4 kilometer natuurvriendelijke oevers.

Behalve voor natuur is er ook ruimte voor recreatie, aldus de woordvoerder. Om die reden zijn de kanosteigers aangelegd. Langs het kanaal zijn bovendien diverse bankjes en picknicksets geplaatst.

Met de aanleg van de ecologische verbindingszone tussen Leusden en Veenendaal is een bedrag van 1,5 miljoen euro gemoeid. De aanleg van de steigers en recreatieve voorzieningen kost 180.000 euro. Dit wordt voor een derde deel gefinancierd met geld van de Europese Unie.

Gepost op

Slachtoffers op een namenwand

Het idee ontstond tijdens een ontmoeting van comitévoorzitter J. Grishaver en directeur D. Mulder van het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.
Het voorlezen ging dag en nacht door, vijf dagen lang.
De belangstelling was zo groot, dat de website van het Nederlands Auschwitz Comité drie keer crashte.
Er waren toen 40.000 hits op hetzelfde moment.

Geleidelijk ontstond het idee voor een tastbaarder herinnering, een namenwand, vergelijkbaar met de lange zwarte muren in een park in Washington waarop alle slachtoffers van de strijd in Vietnam vermeld staan.

Op de wand komen niet alleen de namen van 102.000 Joodse Nederlanders, maar ook die van verzetsstrijders en andere politieke gevangenen en van zigeuners die in een kamp (of onderweg ernaartoe) de dood vonden.

De meesten van hen kregen geen fatsoenlijk graf. Vergaste Joden werden verbrand. Soms herinnert niets op aarde meer aan hun bestaan.

„Via een namenwand wil het Nederlands Auschwitz Comité hun een waardige en tastbare plaats in onze herinnering geven”, zegt voorzitter Grishaver.

Jaarlijks organiseert het comité op de laatste zondag van januari de herdenking van de bevrijding van het kamp op 27 januari 1945. Dat gebeurt bij het monument ”Nooit meer Auschwitz” van Jan Wolkers in het Amsterdamse Wertheimpark. Daar moet ook de namenwand komen te staan.

Het is een drukbezochte plaats waar veel wandelgroepen langskomen, stelt het comité. Er zijn daar in de naaste omgeving meer belangrijke plaatsen die aan de Tweede Wereldoorlog herinneren, zoals het monument ”De Dokwerker”, de Hollandse Schouwburg en het Verzetsmuseum. Het park ligt midden in de stad, en veel wandelroutes langs oorlogsmonumenten en langs het Verzetsmuseum komen erop uit.

Er komt een tussenruimte van zo’n 30 meter, zodat het monument van Wolkers niet in de verdrukking raakt. Het comité wil de wand via tuinarchitectuur koppelen aan dat monument. De schrijver en beeldend kunstenaar is volgens het comité erg positief over het idee voor een nieuw gedenkteken. Of hij het ook gaat maken, is nog niet duidelijk.

De namenwand moet in 2009 af zijn. „Dat wordt hard werken, maar je moet ergens een streefdatum stellen”, zegt Grishaver. Het stadsdeel Centrum heeft inmiddels positief gereageerd, maar nog geen toezegging gedaan, zegt hij.

Samen met instanties als het Nederlandse Rode Kruis en de Nederlandse Oorlogsgravenstichting wil het comité de namen compleet krijgen. „Daar moeten we heel zorgvuldig in zijn; we mogen niemand vergeten.”

Veel vragen over de uitwerking moet voorzitter Grishaver nog onbeantwoord laten. De vormgeving van de wand? Dat is nog niet uitgewerkt. „Het kunnen, bij wijze van spreken, ook vijf wanden worden, waar de mensen tussendoor lopen.”

Komen alleen de namen erop? „We weten nog niet of er ruimte is voor de leeftijden, en of we de namen per kamp groeperen, of alfabetisch, met steeds de kampnaam erachter.”

De kosten? Geen idee. De financiering? Ongetwijfeld een combinatie van overheidssubsidie en particuliere giften. Daar zegt Grishaver vertrouwen in te hebben. „Sommigen beweren het anders, maar de belangstelling voor de Tweede Wereldoorlog neemt werkelijk eerder toe dan af.” Dat maatschappelijk draagvlak is nodig om een financieel fundament onder het plan te leggen.

Gepost op

Warschau krijgt langverwacht Joods museum

De ceremonie vond plaats in het hart van Warschau, op de plaats waar vanaf 2009 een museum over de Joodse gemeenschap in Polen zijn deuren zal openen.
De Poolse president Lech Kaczynski hield daar een toespraak, waarin hij benadrukte hoe het lot van Joden en de stad Warschau over een periode van 900 jaar met elkaar vervlochten zijn geweest.
„Er waren goede en slechte tijden, maar de geschiedenis van de Poolse Joden maakt zonder twijfel deel uit van de geschiedenis van mijn land (…) en verdient het herdacht te worden.”

Het museum, een sober ontwerp van glas en kalksteen van de Finse architecten Rainer Mahmlamaki en Ilmari Lahdelma, wordt gebouwd op de fundamenten van een 18e-eeuws gebouw met een Joodse historie.
Het werd in de Tweede Wereldoorlog gebruikt door de Judenrat, die in het getto de administratie van de Joden in handen had.

Ernaast prijkt een monument dat de Joodse opstand in het getto van 1943 herdenkt.
Even verderop bevindt zich de plaats waarvandaan een groot aantal Poolse Joden in treinen werd geladen. Zij gingen een gewisse dood tegemoet in concentratiekampen met namen als Auschwitz en Treblinka.

Gehoopt wordt dat het museum een culturele status zal gaan genieten, vergelijkbaar met die van Yad Vashem in Jeruzalem, het Holocaust Memorial in Washington en het Joods Museum van Berlijn.
Volgens velen had het museum in Warschau er al veel eerder moeten komen.

Tot aan de Tweede Wereldoorlog had Polen met 3,3 miljoen Joden, 10 procent van de totale bevolking, de grootste Joodse gemeenschap van Europa.
Er was sprake van een levendige Jiddischsprekende cultuur, die een aantal grote namen heeft voortgebracht op het gebied van wetenschap, kunst en literatuur, zoals Nobelprijswinnaar Isaac Bashevis Singer.

Van de 6 miljoen Joden die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen, was de helft Pools.

Nu leven er nog zo’n 30.000 Joden in Polen, een land dat naar eigen zeggen ten onrechte kampt met een reputatie van antisemitisme.
Die reputatie kreeg het in 1968, toen het toenmalige communistische regime duizenden Joden het land uitzette, als onderdeel van een antisemitische campagne.
Om de reputatie te weerleggen, wijzen de Poolse autoriteiten tegenwoordig graag op de vele Polen die door Israël onderscheiden worden voor hun heldendaden in de Tweede Wereldoorlog toen zij Joden van de Holocaust wisten te redden.
bron: www.reformatorischdagblad.nl