Gepost op

Verslag Presentatie Mijn Dagboek

Toen zijn broer in 1936 naar Indië vertrok, vroeg deze aan de toen 14 jarige Kees om een dagboek bij te gaan houden, waardoor hij op de hoogte bleef met alle ontwikkelingen.

Vanaf het uitbreken van de oorlog op 10 mei 1940 is Kees het grootser aan gaan pakken, niet alleen een verslag, maar ook krantenberichten, bonkaarten en eigengemaakte foto’s werden toegevoegd.
Kees had als veeverloskundige toestemming om zich vrij rond te bewegen en maakte daar ook gebruik van. Hij trok zich weinig aan van het fotografeerverbod van de Duitsers, waardoor wij nu zijn unieke foto’s kunnen bewonderen.
Daarnaast schetste Kees een beeld van hoe hij de oorlog beleefde, dit deed hij in vijf grote folioboeken, die na de oorlog zuinig bewaard werden, maar weinig werden ingekeken.
Tot zijn dochter de boeken, na het overlijden van haar vader in 2005 inkeek en samen met haar man begreep welk belangwekkend tijdsbeeld zij in handen hadden.
Daar waren al snel ook invloedrijke mensen in hun omgeving van overtuigd, waardoor sponsors voor het boek werden gevonden , wat uieindelijk tot dit imponerende , drie kilo zware, boek heeft geleid.
Naast de humor, waarmee Kees zijn belevenissen vertelde, vallen vooral zijn unieke foto’s op.
Niet alleen van het Westland, maar ook van Rotterdam en Delft toont hij ons zeldzame beelden.

Mijn dagboek- Oorlogskronieken van Kees Tetteroo, uitg. Aprilis, ISBN 978 90 5994 140 3
zie ook: http://www.oorlogsdagboek-keestetteroo.nl

Via Dirk Docter

Gepost op

Herdenking Operatie Manna/Chowhound 2007.

Het programma is als volgt:
1400: Verzamelen bij onthullingplek bij Monument aan de Bok de Korverweg.
 Toespraken. 
Onthulling straatnaambord door Lieutenant-Commander Angus Geddes.
Korte toespraak Lieutenant-Commander Geddes.
±1425:Flypast Lancaster
Muzikaal intermezzo Scottish Pipes & Drums
1500: Eind openbaar gedeelte van de plechtigheid.

                                                                    

Namens het organisatie-comit?
J.G. Onderwater
H. Dykxhoorn

Gepost op

Japen op het matje om troostmeisjes

Premier Balkenende is „onaangenaam verrast” over de uitspraken van de Japanse regering, zo liet hij blijken op zijn wekelijkse persconferentie.
De opvatting staat namelijk haaks op een Japanse verklaring uit 1993, de zogenaamde Konoverklaring, waarin het bestaan van de troostmeisjes wel werd erkend.
„Het feit dat minister Verhagen de ambassadeur ontbiedt is een duidelijk politiek signaal”, aldus Balkenende.

„We hebben het nu een paar keer meegemaakt de afgelopen weken. Dat is mijn grootste punt van zorg”, zei de minister-president.

Begin deze maand veroorzaakte de Japanse premier Abe internationale ophef door opeens te ontkennen dat de Japanse strijdkrachten tijdens de Tweede Wereldoorlog vrouwen gedwongen hadden tot prostitutie.
Volgens Balkenende leidden ontkenningen van de gedwongen prostitutie tot veel onrust bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.

Balkenende kan zich voorstellen dat de irritatie hierover ook in andere landen groot is, zoals in Indonesië, Australië, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.
Misschien kan in een later stadium met deze landen over mogelijke stappen worden overlegd.
De premier wilde daar niet op vooruitlopen.

Volgens historici zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog zo’n 200.000 vrouwen uit Korea, China en Nederlands-Indië -de gebieden die Japan had veroverd- als seksslavin in bordelen gezet en jarenlang door militairen verkracht.
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Koggenland wil vliegtuigwrakken uit de oorlog bergen

In een van de twee vliegtuigen, een Britse bommenwerper, bevinden zich nog stoffelijke resten van de bemanning, aldus de gemeente donderdagmorgen.

Het college van burgemeester en wethouders van Koggenland schat de kosten van de berging en het ruimen van twee blindgangers op 950.000 euro.
Het rekent op 440.000 euro rijkssubsidie.
De gemeenteraad moet zich op 23 april uitspreken over het resterende bedrag.

Het Britse toestel, een Hampden Mk 1, stortte op 8 november 1941 neer in een weiland in de toenmalige gemeente Berkhout. nadat het was beschoten door een Duits jachttoestel.
Alle inzittenden kwamen om het leven.
Twee van hen zijn begraven in Bergen, de anderen zijn achtergebleven in of bij het wrak.

Het tweede vliegtuig betreft een Amerikaanse bommenwerper van het type B24H Liberator. Dit toestel stortte op 29 juni 1944 neer in de voormalige gemeente Ursum.

De bemanning wist zich met hun parachute in veiligheid te brengen.

Volgens het gemeentebestuur moet bij de berging rekening worden gehouden met milieuaspecten. In vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog zitten vaak radioactieve stoffen en asbest verwerkt.
Bovendien kunnen de wrakken nog boordmunitie bevatten.
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Groningse Friso redde 96 Jodenlevens

Op 14 mei 1940, de dag dat het Nederlandse leger capituleerde, probeerden veel Joden alsnog het land te ontvluchten. Vele Amsterdammers trokken naar IJmuiden, in de hoop nog met een boot mee te kunnen. Dat lukte slechts een enkeling.

Onder hen bevond zich behalve het gezin Philips ook de bekende historicus dr. Lou de Jong. Deze was met zijn zwangere vrouw langs de weg opgepikt door zijn vriend Meyer Sluyser, een bekend journalist. In een toch al bomvolle personenauto ging het gezelschap op zoek naar een boot. Zelfs op de treeplank van de auto stonden mensen, zo zou De Jong later schrijven. „In een bocht viel er soms een paar man. Vijf bezettingsjaren zouden voor hen volgen, want de auto reed door.” Eerder al was De Jong zijn ouders en tweelingbroer kwijtgeraakt in de drukte rond de haven. Hij zou ze nooit meer terugzien.

Ondanks alle militaire blokkades rondom de sluizen lukt het de auto om ’s avonds met in totaal zestien mensen de IJmuidense vissershaven te bereiken. „Daar lag een eenzaam kustvaardertje, rustig”, zo schreef journalist Sluyser later over de Friso. Schippersvrouw Elly Klugkist riep de groep uitnodigend toe: „Jullie moeten zeker mee naar Engeland? Dat kan er nog wel bij.” Schipper Jan Klugkist is evenmin van zijn stuk gebracht door de zestien Joden die plotseling voor zijn neus staan: „Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.” Er blijken al tachtig andere Joden in het ruim van de boot te zitten, waaronder de Joodse schoonouders van schipper Klugkist.

Vrijwel direct erna vertrekt de Friso, samen met nog drie koopvaardijschepen. De gevaarlijke tocht naar Engeland zou in totaal 48 uur duren, zonder proviand. Zigzaggend trokken de schepen door mijnenvelden op de Noordzee, ondertussen aangevallen door Duitse vliegtuigen. Na een van die aanvallen verzekerde Elly Klugkist de vluchtelingen dat het vliegtuig was weggejaagd door een Britse kruiser die hen escorteerde. Het bleek een verzinsel, dat evenwel goed werkte om de vluchtelingen in het ruim, waar de spanning hoog opliep, te kalmeren.

Harry Philips kwam zijn redder, de Groningse schipper Jan Klugkist, pas vorig jaar op het spoor. „Ik had zijn naam immers nooit gehoord. Ik wist alleen de naam van het schip. Toen ergens op internet een foto van die boot opdook, was de naam van het schipperspaar zo gevonden. Ze bleken allebei al overleden.”

De Joodse oud-machinist Aaron de Vries (86) legde dinsdag uit hoe de koopvaardij ook zijn leven redde. De toen 19-jarige stoker werkte vijf jaar voor de geallieerden, die alle koopvaardijboten verplichtten voor hen te varen. De gevaren waren erg groot, vertelt De Vries. „Dat kwam vooral doordat op zo veel plaatsen zeemijnen lagen en Duitse onderzeeërs constant op ons loerden.”

Zelf heeft hij echter niet het idee meer gedaan te hebben dan de mensen die in Nederland achterbleven. „Hoe angstig het soms ook was, mijn strijd stond in geen verhouding tot wat de Joden in Nederland op dat moment doormaakten.” Bij thuiskomst in 1945 bleek van zowel vaders- als moederskant geen enkel familielid van De Vries meer in leven te zijn.

De aanwezigen hangen aan de lippen van de broze man, dinsdag in het Joods Historisch Museum. Een zucht van verlichting gaat door de zaal als de oude machinist bekendmaakt dat schipper Klugkist en zijn vrouw postuum de Joodse Yad Vashemonderscheiding krijgen. Een Joodse vrouw barst in tranen uit. De wens blijkt hier echter de vader van de gedachte. Navraag leert dat de onderscheiding nog niet is toegekend en dat zelfs de officiële aanvraag nog moet worden ingediend, hoewel die wel klaar ligt. Een domper voor de aanwezigen. Een boze man met een keppeltje lucht hardop zijn gemoed: „Schandalig dat die erkenning er nu nog niet is.”

Onderscheiding of niet, Irene McDonald-Klugkist (62) is er trots op dat zo veel mensen zich voor de erkenning van de heldendaad van haar vader en moeder inzetten. De enige dochter van het echtpaar is speciaal vanuit Ierland overgekomen voor de herdenking. „Mijn ouders zouden trouwens niets om die herdenking gegeven hebben. Zij vonden het heel gewoon wat ze gedaan hadden. Niet meer dan hun plicht.”
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Hagenaar bouwt villa op bunker

Woensdag legt wethouder Norder (Bouwen en Wonen) de eerste steen.

In de jaren ’50 werden in het Benoordenhout op vijf bunkers voor het eerst huizen gebouwd. Nu gebeurt het weer door een particulier die van het ministerie van Defensie de bunker naast Badhuisweg nummer 139 heeft gekocht.

De nieuwe eigenaar gaf een architectenbureau opdracht een villa op de bunker te ontwerpen. De villa krijgt als naam ”La Defense” en moet in september klaar zijn.

In de jaren 1942-1945 werd langs de door de Duitsers bezette West-Europese kust de Atlantikwall aangelegd. Ook Den Haag werd in deze verdedigingslinie opgenomen. Zo werd onder meer een commandocentrum gevestigd in een bunkercomplex aan de Badhuisweg.

Het complex bestaat uit dertien bunkers aan weerszijden van de Badhuisweg. Het grootste deel ligt in de Nieuwe Scheveningse Bosjes, geheel of gedeeltelijk ondergronds. Drie bunkers liggen tussen de bebouwing aan de andere zijde van de Badhuisweg. Hiertoe behoort de bunker waarop nu de villa wordt gebouwd en die in de oorlog dienst deed als munitiebergplaats.

De muren van de bunker zijn 3 meter dik en het dak 3,5 meter. De bunker ligt grotendeels bovengronds en toont nog sporen van camouflagebeschildering. In Europa zijn er minimaal tachtig van dit type gebouwd. In Den Haag stonden er vier, die alle nog bestaan.

Wethouder Norder is enthousiast over het project: „Op een monument en op een bijzondere plek wordt een woning toegevoegd met bovendien een prachtig ontwerp. In het ontwerp is goed rekening gehouden met de karakteristieken van de omgeving, en de bunker blijft intact en herkenbaar.”
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

De Geuzen: eerste verzet in Nederland

Wandelsportvereniging Flardinga
W.S.V. Flardinga is een kleine, maar hechte club.
De leden noemen zich langeafstandslopers en lopen gemakkelijk tochten van 60 kilometer.
Het bestuur wordt gevormd door Ary Kop (secretaris en leider), les Korpershoek (voorzitter) en Sjaak van der Ende (penningmeester).
Als wandelaars kunnen ze gebruik maken van het feit dat zij onopvallend overal in groepies kunnen verschijnen en alle gelegenheid hebben om strategische zaken als telefoonleidingen en opslagplaatsen te observeren.

Wandelen en Geuzen bleven ook jaren later nog met elkaar verbonden.
Op 6 en 7 mei 1961 vond de "Bevrijdingstocht Ary Kop 1901 -1941" plaats.
Het embleem van deze wandeling was een oranje V (van Victory, denk aan het V teken van Churchill).
Deze wandeltocht werd georganiseerd door Leiden / Geuzenverzet.
Bij de onthulling van het Geuzenmonument op 13 maart 1983 heeft ook een wandeltocht plaatsgevonden.
Het was de openingstocht van de Wandelkring Rotterdam en liep door Vlaardingen en omgeving en kwam (uiteraard) ook langs het Geuzenmonument.

Burgerwacht
Naast de wandelvereniging, is de burgerwacht een grote leverancier van leden aan de Geuzen.
De vrijwillige verdedigingsorganisatie waarvan de leden zich ‘s zaterdags ‘s middags bekwamen in het gebruik van het geweer, kwamen bijeen op het terrein van Havenbedrijf Vlaardingen Oost.
‘s Zomers namen ze deel aan wandeltochten.
De Duitsers hebben de organisatie in 1940 verboden.

Eerste Geuzenbericht
Op 18 mei 1940 schrijft Bernard IJzerdraat Geuzenbericht no.2, die tot doel had om Nederlanders wakker te schudden.
Het is gebaseerd op het principe van een kettingbrief :
"Schrijf elk bericht twee of meer keer volledig over met verdraaide hand.
Doe ongemerkt elk papiertje (ook dit exemplaar) toekomen aan een betrouwbaar Nederlander, die weer hetzelfde doet als gij.
Onderbreek deze actie nooit, ook al krijgt ge soms een bericht voor de tweede maal. Overal stellen we geheime agenten aan. Spoedig hoort ge meer.
Laat ieder deze geuzenplicht doen!".

Leden
Onder het mom dat "iedere goede Nederlander Geus moet zijn", worden velen via vrienden en bekenden benaderd. Niet alleen in Vlaardingen, maar langs de hele Waterweg en (b.v. door familiebanden) ver daarbuiten, tot in Dordrecht toe.
Nieuwe leden dienen de Geuzeneed af te leggen.

De Geuzeneed
“Ik beloof in deze ernstige tijden een goed Nederlands Geus te zullen zijn en mij geheel en onvoorwaardelijk te zullen houden aan de Geuzenwet en de commandantsvoorschriften.
Ik verklaar goed te vinden dat, zodra ik mijn belofte op enigerlei wijze schend, al mijn rechten en bezittingen overgaan op en ten bate van het Geuzenleger, of indien dit niet wordt opgeheven, op en ten bate van het Nederlandse staatsbestel”.

Op 31 augustus, de verjaardag van Koningin Wilhelmina, vertonen velen in Nederland zich met oranje bloemen op straat of zetten oranje bloemen in plantenbak of vensterbank.
Net als elders in Nederland treedt ook in Vlaardingen de politie streng op en worden vele oranje bloemen in beslag genomen.
Ernstiger zijn de incidenten waarbij ramen van NSB-gebouwen in Vlaardingen werden ingegooid.
Ludiek in Nederlandse ogen, maar voor de Duitsers buitengewoon ergerlijk is de advertentie in de plaatselijke krant van banketbakker Boer van de Hoogstraat die zijn Wilhelmientjes aanprijst en Nieuwe Soorten Boterkoekjes (NSB) onderaan zijn advertentie zet.

Sabotage
Om de geallieerde vliegtuigen goed in beeld te krijgen, staan er in de ruime omgeving van Vlaardingen zoeklichten opgesteld die de vliegtuigen in hun lichtstraal moeten vangen, zodat het luchtdoelgeschut meer kans heeft hen te raken.
De soldaten die de zoeklichten bedienen, krijgen hun instructies telefonisch vanuit de boerderij.
De telefoonkabels waren niet ingegraven, maar lagen bovenop de grond.
Deze kabels vormen het hoofddoel van de sabotagedaden van de Geuzen.
De Geuzen denken dat andere leden van hun groep werkelijk contact met Engeland hebben.
Engeland zou zelfs zo tevreden zijn over de acties van de Geuzen, dat zij op de verjaardag van Koningin Wilhelmina (31 augustus) voor vuurwerk zou zorgen.
En dat gebeurt ook: de zoeklichten die de Engelse vliegtuigen die bijna iedere nacht overvliegen in hun lichtbundels ‘vangen’ zorgen ook nu voor een waar lichtfestijn. En als je van het lichtspoor van het luchtdoelgeschut een foto maakt en de sluiter lang open laat staan, lijkt het net echt vuurwerk.

Arrestaties
Het ledental loopt al snel in de honderden en overal gonst het van de geruchten over de Geuzen.
Deze geruchten betekenen de ondergang van de Geuzen.
Door loslippigheid van Daan van Striep die door de week bij Wilton-Feijenoord werkte en ieder weekend terugreisde naar zijn familie in Arnhem, komen de Duitsers de Geuzen in november 1940 op het spoor . Hij is opgewonden over wat hij op de werf allemaal hoort over de Geuzen en hij spreekt hier thuis over met ziin broer. Die spreekt er op zijn beurt weer over met zijn vrienden.
Een NSB’er hoort het gesprek en wil een wit voetje halen bij de bezetters.
De Duitse Sicherheitspolizei (geheime dienst) volgt het geruchtenspoor en dan beginnen de arrestaties: eerst in Arnhem, daarna in Schiedam en in Vlaardingen.

Het huis van Ary Kop in de 2e Maasboschstraat nummer 3.
Dit was de plaats waar zowel bestuur en leden van de W.S.V. Flardinga, als de leden van het Vlaardings Geuzenleger, waar Ary de leider van was, samenkwamen.
Op 21 november 1940 verrichten de Duitsers hier huiszoeking en werden Ary en ziin vrouw opgepakt.
Omdat zijn vrouw 5 maanden zwanger was, werd ze snel weer vrijgelaten.

Gevangenschap
Ary Kop en de andere gearresteerden werden naar de strafgevangenis in Scheveningen afgevoerd.
Omdat hier veel Geuzen werden opgesloten, werd dit in de volksmond al snel “Oranjehotel” genoemd.
De Geuzen zaten met meerderen in een cel, maar Ary had eenzame opsluiting gekregen.
De Geuzen werden verhoord en gemarteld en mochten geen contact met de buitenwereld hebben.
Toch kunnen we door tekeningen van Henri Pieck en naar buiten gesmokkelde briefjes van Ary Kop aan zijn vrouw ons toch een beeld vormen hoe het er aan toe moet zijn gegaan.

Proces
Op maandag 24 februari 1941, meer dan drie maanden na het begin van de arrestaties, begint het proces tegen 43 Geuzen in het gebouw van de Hoge Raad in Den Haag.
Het is het eerste proces tegen verzetstrijders en de Duitsers wilden dat er een afschrikwekkende werking vanuit zou gaan.

Veroordeling
Tegen 18 Geuzen wordt de doodstraf geëist.
Drie van de veroordeelden zijn minderjarig en hun straf wordt omgezet in levenslange tuchthuisstraf.
Hun plaats voor het vuurpeloton wordt ingevuld met drie deelnemers aan de Februaristaking in Amsterdam.
Voor deze 18 schrijft Jan Campert het gedicht "De 18 dooden".
Campert zelf overleed in 1943 in het concentratiekamp Neuengamme.
Na de oorlog is dit gedicht door de Vlaardinger Jos Vranken op muziek gezet.

Executie
De executie vindt plaats op 13 maart 1941 om vijf uur ‘s middags op de Waalsdorpervlakte en de lichamen worden daar ook begraven.
Na de oorlog worden hun stoffelijke resten opgegraven en elders in Nederland eervol herbegraven.

Geuzengraf
De zes Vlaardingse Geuzen vinden hun laatste rustplaats op begraafplaats Emaus.
Daar bevindt zich een erehof.
Hier liggen begraven Reijer Bastiaan van der Borden, Nicolaas Arie van der Burg, Jacob van der Ende, Jan Kijne, Ary Kop en Johannes Smit.
De overige 9 Geuzen liggen elders in Nederland begraven en voor hen zijn er gedenkstenen aangebracht.
Het huidige Geuzengraf werd op 13 maart 1984 onthuld.

Geuzenmonument
Het nationale Geuzenmonument werd op 12 maart 1983 door Koningin Beatrix onthuld.
Het monument werd ontworpen dor Leen Droppert en stelt een menselijke figuur voor:
vastberaden, twijfelend en onzeker.
Heel bewust drukt het beeld een lopende figuur uit, die doordrongen is van zijn opdracht om de boodschap verder uit te dragen naar de toekomst. Hij mag niet stil staan.
E?n hand heft hij waarschuwend en bezwerend omhoog, met de andere beschermt hij om beurten en eigen kwetsbare lichaam en stelt hij zich met zijn vuist te weer tegen de vijand.
Het monument is cirkelvormig ommuurd.
Op dit muurtje staan de woorden: ‘Geuzenverzet, mei 1940 -mei 1945, verzet tegen den vijand geschiedt steeds op den juisten tijd’.
Er loopt een oversteekplaats van zwarte strepen van het standbeeld naar het voormalige politiebureau op de Markt, waar de Geuzen, na hun gevangenneming heen zijn gebracht.
Het zijn achttien dreigend zwarte strepen, overeenkomstig het aantal executies op de Waalsdorpervlakte, na het proces begin 1941.
Op de oversteekplaats tenslotte staan twee afgehakte voeten, als symbool voor het abrupt beëindigde leven.

Geuzenpenning
De Geuzenpenning wordt sinds 1987 uitgereikt aan mensen of organisaties die zich op bijzondere wijze hebben ingezet in hun strijd voor democratie en tegen dictatuur, racisme en discriminatie.
De penning is uitgevoerd in zilver en toont twee in elkaar grijpende handen als teken van verbondstrouw en een bedeltas waaraan twee kalebassen als drinknappen hangen.
Het opschrift luidt: “Jusques à porter la besase”, wat “tot het dragen van de bedelzak” betekent.

Bron: Streekmuseum Jan Anderson Vlaardingen

Gepost op

De Geuzen van Vlaardingen

Het begint allemaal met Bernhard IJzerdraat die in zijn boosheid over de Duitse inval en de snelle Nederlandse capitulatie op 15 mei 1940 zijn eerste Geuzenbericht schrijft, een soort kettingbrief, waarmee hij de Nederlandse bevolking wil wakker schudden.
Via een kennis komt hij in contact met leden van de Vlaardingse wandelsportvereniging Flardinga.
Zij blijken er dezelfde ideeën op na te houden en ze besluiten een Geuzenleger op te richten.
Ary Kop zal het Vlaardingse Geuzenleger leiden.
Het hoofdkwartier is in het woonhuis van Ary Kop aan de 2e Maasboschstraat.
Het eerste doel is om inlichtingen te verzamelen, zodat de Engelsen goed geïnformeerd zijn als ze Nederland te hulp schieten. Als wandelvereniging kunnen ze zonder opzien te wekken in groepjes overal verschijnen en hebben ze alle tijd om de omgeving goed in zich op te nemen en strategische zaken te observeren.
Maar ze doen ook daadwerkelijk iets. Ze snijden geregeld de telefoonkabels door die de verbindingslijnen vormen tussen het afweergeschut en de zoeklichtinstallatie.
Ook de gewone Vlaardingse bevolking maakt duidelijk dat ze niets met de Duitse bezetter te maken wil hebben. Door ludieke acties als dubbelzinnige advertenties in de plaatselijke krant of, zoals op de verjaardag van Koningin Wilhelmina (31 augustus), door het dragen van oranje bloemen. De politie neemt die dag heel veel oranje bloemen in beslag.

Het Geuzenleger breidt zich gestaag uit, ver voorbij de wandelsportvereniging en ver voorbij Vlaardingen. Zelfs in Arnhem wordt er over de Geuzen gesproken.
En daar gaat het  verkeerd in november 1940. Een NSB’er hoort het, rapporteert het aan de bezetter en dan wordt gestaag de een na de ander opgepakt, verhoord en geïnterneerd in de strafgevangenis te Scheveningen, ook wel "Oranjehotel" genoemd. In het Oranjehotel gaan de martelingen door, gevolgd door nog mee aanhoudingen. In totaal worden meer dan 200 Geuzen opgepakt. Uit briefjes die uit het gevang zijn gesmokkeld en tekeningen die Henri Pieck maakte, kunnen we ons een goed beeld vormen hoe het daar moet zijn geweest.

Proces
Op 24 februari 1941 begint het proces tegen 43 Geuzen.
De aanklachten zijn overdreven zwaar, maar de uitspraken nog zwaarder: 18 maal de doodstraf. Drie minderjarige Geuzen krijgen in plaats van de doodstraf levenslange tuchthuisstraf opgelegd. Hun plaatsen worden ingevuld met drie Februaristakers.
157 Geuzen worden vervoerd naar verschillende concentratiekampen. Sommigen van hen, onder wie Bill Minco, de minderjarige Jood die gratie kreeg, werden van het ene kamp naar het andere gestuurd, het een nog vreselijker dan het andere. 54 Geuzen overleden in de kampen aan ziekte en ontberingen.

De doodvonnissen worden voltrokken op 13 maart 1941 op de Waalsdorpervlakte. Daar worden de mannen ook begraven. Na de oorlog worden hun stoffelijke resten opgegraven en eervol herbegraven op diverse plaatsen in Nederland. In Vlaardingen gebeurt dat in het Geuzengraf op begraafplaats Emaus.

Geuzenmonument
De Geuzen mogen niet vergeten worden. In 1981 wordt besloten om een Geuzenmonument op te richten. Leen Droppert ontwierp de karakteristiek kwetsbare figuur die nu tussen Stadhuis en Grote Kerk staat. De Grote Kerk is ook de plaats waar de Geuzenpenning wordt uitgereikt.

In de serie "Van ‘t Oft naar ‘t Ooft" is een begeleidend boekje bij deze tentoonstelling verschenen, geschreven door Erna Middelkoop. Dit is verkrijgbaar in het museum zelf en bij de Vlaardingse boekhandels voor € 2,50.
Deze indrukwekkende tentoonstelling is van 10 maart tot en met 26 mei te zien in het Streekmuseum Jan Anderson.
Streekmuseum Jan Anderson is gevestigd aan de Kethelweg 50 te Vlaardingen (telefoon: 010-4343843) en is iedere zaterdag en eerste zondag van de maand geopend van 14.00 tot 16.00 uur. De toegang is gratis.
Voor meer informatie: Streekmuseum Jan Anderson, de heer J. Anderson, telefoon: 010-4343843

  

Gepost op

Capitulatie herleeft in Wagenings museum

Ook de originele stoelen uit het befaamde hotel, waar onder anderen prins Bernhard aanschoof tijdens de capitulatiehandeling, zullen niet ontbreken. „In ons museum willen we deze historische gebeurtenis meer tot uitdrukking brengen dan nu het geval is”, zegt J. Gardeniers van het museum.

In Hotel De Wereld, waarin sinds enkele jaren opnieuw een hotel met restaurant floreert, herinneren hooguit enkele foto’s en een folder nog aan de historische onderhandelingen. In de capitulatiezaal, waar de onderhandelaars de akten bestudeerden, hangen bezoekers aan de bar. Het originele meubilair wordt uitsluitend met 4 en 5 mei uit de gemeenteopslag gehaald en opgepoetst ter omlijsting van het bevrijdingsfeest.

Gardeniers: „We willen in ons museum het originele capitulatiemeubilair opstellen. Het verwerven van de meubels, die eigendom zijn van de gemeente, zal geen probleem opleveren. Veel voorwerpen uit onze collectie zijn namelijk gemeentebezit.”

Wel moet er een oplossing worden gevonden voor de onderhandelingstafel. „Deze is te omvangrijk voor onze nieuwe ruimte. Op maat zagen gaat te ver, dus overwegen we een replica.”

De historische setting wordt verder gevisualiseerd met grote posters van de hoofdrolspelers aan de wand. „Verder tonen we de pen waarmee generaal Foulkes de documenten ondertekende. Deze is al in ons bezit.”

De visualisatie maakt deel uit van een modernisering van het museum, waarbij de huidige ”oorlogszaal” wordt veranderd in ”bevrijdingszaal”. Het bombardement op Wageningen, de wederopbouw en het lot van Joodse Wageningers maken het plaatje compleet.

Directeur A. Los van het oorlogs- en verzetsmuseum Johannes Postschool in Ridderkerk juicht het initiatief toe. In het voormalige schoolgebouw aan de Rijksstraatweg ondertekende Nederland in 1940 de capitulatiepapieren.

De capitulatiezaal werd enkele jaren geleden in originele opstelling herbouwd. Wassen poppen maken de hoofdrolspelers levensecht, originele meubels werden nagemaakt. Oorspronkelijke filmbeelden, krantenknipsels, een permanente fototentoonstelling en rondleidingen maken het museum tot een attractie.

Los: „In Hotel De Wereld is enkel een rijtje foto’s te zien. Ik heb tevergeefs probeerde het pand te kopen. Ik had er net als in Ridderkerk grootse plannen mee.” De Ridderkerker meent dat Frankrijk zijn historische gebeurtenissen beter op waarde schat dan Wageningen tot nu toe. „Kijk hoe prachtig de oorlogsmusea in Normandië zijn.”

Gardeniers vindt de Ridderkerkse aanpak „interessant” maar niet haalbaar. Hij wil geen kritiek leveren op de setting van Hotel De Wereld. „Ons museum opereert onafhankelijk. We zien ons initiatief vooral als aanvulling op het bestaande.”

J. Roodzant van de Stichting Nationaal Erfgoed Hotel De Wereld ziet de plannen van De Casteelse Poort niet als concurrentie. „Onze doelstelling is vooral het hotel in ere te houden. Maar initiatieven om de gedachten aan de Tweede Wereldoorlog levend te houden zijn belangrijk.”
bron: www.reformatorischdagblad.nl

Gepost op

Levenslang voor voormalige Nederlandse SS’er

De man, wiens naam niet is bekendgemaakt, is inmiddels 85 jaar oud.
Hij was in 1949 in Amsterdam bij verstek ter dood veroordeeld, maar was toen al naar Duitsland gevlucht.
In 1980 probeerde Nederland vergeefs te bereiken dat de man zou worden uitgeleverd.
In 2003 vroeg het Nederlandse ministerie van Justitie om de straf in Duitsland ten uitvoer te leggen.
Dat verzoek is nu gehonoreerd, zo werd vrijdag bekend.
Tegen de beslissing is nog hoger beroep bij het gerechtshof in Keulen mogelijk.
De man verloor zijn Nederlanderschap nadat hij in Amsterdam ter dood was veroordeeld. Sindsdien werd hij in Duitsland als statenloos beschouwd.
Het is juridisch omstreden of hij ooit de Duitse nationaliteit heeft verworven.
Duitsland levert geen eigen onderdanen uit aan andere landen.
bron: www.brabantsdagblad.nl