Gepost op

Japan worstelt na 60 jaar nog met slachtofferrol

Anne Frank wordt altijd geassocieerd met
haar dagboek, dat ook op de boekenplank van miljoenen Japanse gezinnen
staat. Sadako Saski werd beroemd door de papieren kraanvogels die ze
vouwde in Japan symbolen van het leven. Het mocht haar zelf niet baten.
Sadako stierf in 1955 aan leukemie. Ze was twaalf jaar oud.
Wie
een bezoek brengt aan het Vredespark in Hiroshima kan in het museum een
foto zien. Een broos, tenger meisje, dat ernstig de wereld in blikt. Er
moeten duizenden meisjes als Sadako op die zesde augustus 1945 in
Hiroshima zijn geweest. Net zoals er vermoedelijk duizenden joodse
meisjes als Anne Frank in de Duitse vernietigingskampen zijn geweest.
Dat
heeft bijgedragen tot hun symboolwaarde. Hun lot werd, hoe uniek en
persoonlijk het ook was, gedeeld door talloze leeftijdgenoten. Sinds 6
augustus 1945 zijn er twee Hiroshima’s. Het ene is een Japanse
miljoenenstad, die in grauwheid niet onderdoet voor andere Japanse
metropolen. Het andere Hiroshima is over de hele wereld het codewoord
geworden voor de verwoesting die kernwapens teweeg brengen.
Dit
andere Hiroshima heeft zijn eigen locatie. Het is het Vredespark, met
zijn monumenten, ruïnes en museum. Dit park is een bedevaartsoord, waar
elk jaar op zes augustus de slachtoffers worden herdacht en elke keer
met de vredesduiven dezelfde boodschap de wereld in wordt gezonden:
Nooit meer oorlog en nooit meer kernwapens.
De rest van het jaar,
als de hoogwaardigheidsbekleders minder verheven besognes aan hun hoofd
hebben, wordt het park overspoeld door toeristen en schoolkinderen. Ze
geven buitenlandse toeristen soms tekeningen van paddestoelwolken,
vredesduiven en steevast de oproep Peace en No More Hiroshima. Soms
krijg je een papieren kraanvogel.
Je zou denken dat dit Hiroshima in
de loop der jaren, onder meer uit piëteit tegenover de slachtoffers,
een nationaal debat over de oorlog en de oorzaak van de vernietiging in
gang zou hebben gezet. Zelfs na zestig jaar valt daar met de beste wil
van de wereld nauwelijks enige aanzet toe te bespeuren. De discussie is
gestrand in het niemandsland tussen pacifistisch links, dat Hiroshima
ziet als een straf voor het Japanse imperialisme, en nationalistisch
rechts, dat van boetedoening niets wil weten.
Tientallen jaren
heeft het officiële Japan gezwolgen in zijn slachtofferrol. De Bom was
in die versie een meer dan verschrikkelijke donderslag bij heldere
hemel, met Hiroshima als een vredige open stad. Met bewoners die op de
ochtend van de zesde augustus bezig zijn met hun dagelijkse
beslommeringen. Vader gaat naar zijn werk, de kinderen naar school,
moeder doet de afwas. Pats, daar gooien de Amerikanen zomaar, zonder
reden, die Bom op de vredige routine.
De Bom was een gebeurtenis die
uit zijn historische verband was gelicht. Dat Japan een van de
agressors was in WO II, met Duitsland en Italië deel uitmaakte van de
fascistische drie-eenheid en een verwoestende veroveringsoorlog in Azië
had ontketend, was op zijn best een voetnoot in de kroniek van het
Grote Japanse Lijden. Hiroshima was Japans Auschwitz. Dat de stad ook
een belangrijk militair knooppunt was, bleef onvermeld.
Die versie
werd tot elf jaar geleden ook door de tentoonstelling in het
Vredesmuseum uitgedragen. Er gingen van tijd tot tijd wel stemmen op om
de tentoonstelling aan te passen aan meer gangbare inzichten, maar dat
stuitte altijd op verzet van luidruchtige en invloedrijke
ultranationalisten. Voor hen is de Grote Aziatische Oorlog nog altijd
een heroïsche onderneming. De geknechte Aziatische volkeren werden door
het Keizerlijke Leger bevrijd van hun blanke onderdrukkers. Dat is een
reden tot trots, niet tot schaamte. Dat die bevrijde volkeren daar over
het algemeen anders over denken, wordt als onbetekenend weggewuifd.
Een
jaar voor de vijftigste herdenking brak het inzicht door dat die visie
niet meer te verkopen was. In 1995 zou de hele wereldpers op de stoep
staan en dan zou dit slechte reclame voor de stad en het land zijn.
Sindsdien krijgt de bezoeker van het museum de informatie die De Bom
van een geïsoleerd incident weer tot deel van een historisch proces
maakt. De slachting van Nanking uit 1936 bijvoorbeeld, waar het Japanse
leger honderdduizenden Chinezen over de kling joeg, wordt in Hiroshima
niet langer ontkend of gebagatelliseerd tot een onbeduidend voorval.

Discussie

De
herdenking van dit jaar zal ongetwijfeld ook weer de discussie doen
oprakelen of De Bom echt nodig was. Voor de Amerikaanse president Harry
Truman, die het besluit nam om het kernwapen te gebruiken, was de inzet
gerechtvaardigd omdat een invasie van Japan honderdduizenden
Amerikaanse soldaten en – in oorlogstijd natuurlijk minder belangrijk –
miljoenen Japanners het leven zou kosten.
Voor andere geallieerde
kopstukken, zoals generaal Eisenhower – zeven jaar later Trumans
opvolger – waren de bom op Hiroshima en zeker die op Nagasaki, drie
dagen later, niet nodig. Japan was aan het eind van zijn Latijn, de
capitulatie was een kwestie van hooguit een paar weken. Ook zonder bom
had Tokio de witte vlag gehesen.
Volgens veel historici was de
paddestoelwolk vooral een signaal aan de Sovjet Unie. De Russen waren
weliswaar bondgenoten, maar de ontwikkelingen in het laatste
oorlogsjaar hadden de Amerikanen en de Britten ervan overtuigd dat dit
monsterverbond zijn langste tijd had gehad. Moskou dreigde het nieuwe
totalitaire gevaar te worden. De Bom moest de communistische dictator
Stalin van drieste avonturen weerhouden.
Een ander argument zou
zijn geweest dat er veel geld, twee miljard dollar, in het project was
geïnvesteerd en dat de Amerikaanse belastingbetaler er recht op had te
weten dat zijn geld goed was besteed.
Voor veel Japanners zou een
andere motief ook een rol hebben gespeeld. In de Tweede Wereldoorlog
was ras een belangrijke factor. De Amerikanen zouden minder scrupules
hebben gehad met ’spleetogen’ dan met Duitsers. Dat waren wel nazi’s,
maar ze waren wel blank. Het is een theorie die gezien de afzichtelijke
Amerikaanse oorlogspropaganda niet makkelijk weerlegd kan worden.
Het
is in zo’n herdenkingsjaar goed gebruik om te vergelijken hoe Duitsland
en Japan met hun oorlogsverleden omgaan. Duitsland scoort dan altijd
veel beter dan Japan. De Duitsers hebben zich, zeker de laatste twintig
jaar, aan een diepgaand, collectief gewetensonderzoek onderworpen. Het
relativeren van de oorlogsmisdaden, het ontkennen van de holocaust, het
verheerlijken van het Duits-zijn, wordt hooguit bedreven door een
piepkleine minderheid. Als een Duitse politicus een oorlogsmonument
ziet, gaat hij gelijk op de knieën. De oorlog en zijn misdaden zijn
door die houding geschiedenis geworden. Ze zijn natuurlijk niet
vergeten dat is onmogelijk, maar ze belasten niet langer Duitslands
relaties met andere landen.

Luchtje

In
Japan is het verleden nog altijd actueel. Japanse politici mogen -tig
keer hun verontschuldigingen hebben aangeboden voor de excessen van de
oorlog de buurlanden vinden altijd dat er een luchtje aan kleeft. Het
is waar dat die landen, China en Korea voorop, dit vaak voor hun eigen
minder nobele drijfveren misbruiken.
Dat ligt vooral aan Japan. Het
heeft niet zoals Duitsland geprobeerd in het reine te komen met zijn
verleden. Ultrarechtse nationalisten zijn geen figuranten, maar nog
altijd hoofdrolspelers in de Japanse politiek. In schoolboeken worden
Japanse oorlogsmisdaden nog immer onder het tapijt geveegd.
Als een
Japanse politicus al een oorlogsmonument bezoekt, gaat hij naar de
Yasukunitempel in Tokio, waar niet alleen Japans oorlogsdoden, maar ook
zware oorlogsmisdadigers worden geëerd.
Zolang voor de buitenwereld
niet duidelijk is wat Japans ware gezicht is, Hiroshima of Yasukuni,
zal het verleden Japan altijd blijven achtervolgen.

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

Gevederd stelletje versus nazi-roofvogels

Valiant
Regie Gary Chapman

Het
gelijknamige duifje wil zich aanmelden bij de roemruchte
postduivenbrigade van de Britse luchtmacht. Ondanks zijn ondermaatse
postuur werkt hij zich binnen bij het leger, samen met een stinkende
stadsduif, twee kibbelende broers en een snobistische aristocraat. Dit
gevederde stelletje ongeregeld moet een belangrijke boodschap over de
geallieerde invasie in de juiste handen zien te bezorgen.
Daarbij
ondervinden ze geduchte tegenstand van een stel gemene Duitse haviken.
De nazi-roofdieren onderschatten de vastberadenheid van Valiant en zijn
vrienden schromelijk, waarna de oorlog een beslissende wending neemt.

’Chicken Run’

Een
Britse animatiefilm over vogels in oorlogsomstandigheden moet wel
geïnspireerd zijn op het succes van de in een krijgsgevangenenkamp
gesitueerde klei-animatiefilm Chicken Run. De duivenvariant pakt helaas
wat minder tegendraads uit dan de hilarische kippenavonturen uit het
voorbeeld, terwijl de afwisselend aardige en flauwe grappen zijn
toegesneden op een zo breed mogelijk publiek.
Je kunt je afvragen of
de kinderen van vandaag nog wel zitten te wachten op verhalen over de
Tweede Wereldoorlog, maar ook voor kijkertjes zonder historische
interesse zijn de voor relatief weinig geld gemaakte computeranimaties
amusant genoeg.
Als bonus krijgen meekijkende ouders en
(over-)grootouders een onderhoudend staaltje oorlogsnostalgie
voorgeschoteld, uit een tijd waarin het onderscheid tussen goed en fout
nog gemakkelijk te maken was.

Nederlandse versie met de stemmen van: Beau van Erven Dorens, Bas Westerweel, Daniel Boissevain, Robert Delahaye

Bron: brabants dagblad

Gepost op

Verbod opgraving Duitse tank

De werkgroep heeft van de Veghelse
burgemeester A. Frankfort te horen gekregen dat de opgraving illegaal
is en dat er in zijn ogen te weinig waarborgen zijn voor de veiligheid.

De
werkgroep had, naar nu blijkt, een vergunning bij de gemeente aan
moeten vragen voor de opgraving en ook toestemming moeten vragen aan
het Rijksinstituut voor Oudheidkundig Bodemonderzoek. De werkgroep gaat
nu eerst deze vereiste procedures volgen en houdt goede moed dat het
nog deze zomer tot een opgraving komt.

Bron: Brabants dagblad

Gepost op

Na zestig jaar een minuut stilte in Hiroshima

Na een korte toespraak verzekerde de Japanse premier Koizumi dat zijn land, een van de agressors tijdens de Tweede Wereldoorlog, de ingeslagen weg van vrede zal blijven bewandelen. De burgemeester van de nu moderne metropool Hiroshima, Akiba, vroeg de Verenigde Naties in een toespraak een speciale commissie in te stellen die zich moet buigen over mogelijkheden om de wereld vrij te maken van kernwapens.
VN-secretaris-generaal Kofi Annan liet in Hiroshima verklaren dat hij de angst van burgemeester Akiba voor een verdere verspreiding van kernwapens in de wereld deelt.

Bron: brabants dagblad

Gepost op

Bosbrand op terrein met oude bommen

In
de nacht van donderdag op vrijdag zijn daarom 1500 mensen, vooral
vakantiegangers, geëvacueerd naar sportzalen in de buurt. Bijkomend
probleem is dat er geen blusvliegtuigen (Canadairs) zijn. Een nog
onopgehelderd ongeluk met zo’n Canadair kostte maandag de twee piloten
het leven. De tien overige toestellen staan sindsdien aan de grond in
afwachting van de uitslag van het onderzoek.

Spanje

Zeker
tweehonderd brandweerlieden waren gisteren ingezet om een brand in het
noordwesten van Spanje te blussen. Al 1500 hectare bos is in vlammen
opgegaan. In Portugal waren zeker 2500 brandweerlieden op de been om
bosbranden te blussen. In Portugal loopt de temperatuur de komende
dagen op tot rond 40 graden Celsius waardoor de kans op nieuwe
bosbranden toeneemt.

Bron: brabants dagblad

Gepost op

AART ALBLAS KRIJGT PRECIES 61 JAAR NA ZIJN DOOD IN MAUTHAUSEN ZIJN EIGEN BRUG

Marineofficier/verzetsman/geheim
agent Aart Alblas was in de jaren dertig een gewone Dordtse
gereformeerde jongen die regelmatig in de banken van de Wilhelminakerk
vertoefde. De leerling van de Bavinckschool, mulo Vrieseweg en
christelijke hbs woonde aan de Prinsenstraat. Na verzetswerk in 1940
met Rijsdijk (Zwijndrecht), Batenburg en Idema uit Dordrecht ging hij
in maart 1941 met een bootje over de Noordzee naar Engeland. Op verzoek
van koningin Wilhelmina en prins Bernhard volgde hij de opleiding tot
geheim agent en werd op 5 juli weer in Nederland gedropt. Hij bleef tot
16 juli 1942, ondanks de jacht die de Duitsers op hem maakte, als
geheim agent verbindingen tot stand brengen. Alblas was lange tijd de
enige directe verbinding met de Nederlandse militaire en
regeringsautoriteiten in Engeland. Soldaat van Oranje, Erik Hazelhoff
Roelfzema (EHZ) kon zijn landingen op de Nederlandse kust uitvoeren,
dankzij de zender van Alblas. Hij werkte verder voor de geheime dienst
in Nederland en de zogeheten Paroolgroep. Alblas werd uiteindelijk
verraden, gepakt, gemarteld en op 6 september 1944 in het Oostenrijkse
kamp Mauthausen vermoord. In het Dordtse verzetsmuseum aan de Nieuwe
Haven wordt speciaal aandacht besteed aan Aart
Alblas.kop<1>Vluchteling legt gevoel in ontwerp Aart Alblasbrug

DIE VERHAAL VAN AART ALBLAS LEVEND HOUDT

DORDRECHT
– De nieuwe fietsbrug over het water tussen Wantijpark en Wantijdijk –
de Wantijkil tussen Vlijhaven en rivier het Wantij – wordt verbonden
aan de geschiedenis van de Dordtse oorlogsheld Aart Alblas (1918-1944).
Architect en gemeenteambtenaar van Dordrecht, Mazin Abdullsada (38),
vertelt dit met veel gevoel.

tekst<1>,,Een
architect ontwerpt immers niet even technisch een bouwwerk. Hij werkt
vanuit een idee aan iets dat verbeeldingskracht in zich moet hebben. Ik
heb daarop een eigen visie. Het is dan dubbel bijzonder dat het verhaal
van de Dordtse oorlogsheld Aart Alblas kan worden gesymboliseerd door
de nieuwe, vijftig meter lange brug.” Voor de gemeentelijke architect
komt dit verhaal van binnen uit. ,,Ik heb uit mijn Iraakse cultuur
meegekregen dat woorden altijd meer moeten zeggen dan de woorden zelf.
In Nederland is dat minder, zo voel ik.”

Mazin
Abdullsada vluchtte in 1994 uit Irak. ,,Mijn eerste kennismaking met
Dordrecht was als asielzoeker op een boot in een Dordtse haven. Als ik
die eerste kennismaking met Dordrecht als ontwerper van de Aart
Alblasbrug diep tot mezelf laat doordringen, geeft me dat een apart
gevoel. Een vluchteling ontwerpt een brug voor een oorlogsheld, die
voor onze vrijheid vanuit Dordrecht met een bootje naar Engeland
vluchtte.”

De fietsbrug over het
water moet plezierbootjes kunnen doorlaten van het formaat waarmee Aart
Alblas de overtocht wist te maken. Voor grotere schepen kan de brug
worden geopend, dankzij apparatuur in twee beeldbepalende masten. Aan
twee kanten van de brug komt een knop waar de schippers de brug zelf
kunnen bedienen. Via camera’s wordt dat wel gevolgd en vastgelegd.

Mazin
Abdullsada zal bij de keuze van de kleur in de masten de band met de
Koninklijke Marine duidelijk maken, die marineofficier Alblas in 1960
eerde door een mijnenveger naar de Dordtenaar te noemen.

,,De
masten van 17,5 meter hoog krijgen in de kroon een marineblauw
accent.Ik verwacht dat deze twee beeldbepalende oriëntatiepunten van
allerlei kanten echt iets moois toevoegen aan het landschappelijke
beeld. Als je vanaf de Staart over het Wantij naar de Aart Alblasbrug
kijkt, moet dat een plaatje zijn. De masten zullen de indruk versterken
dat de brug een poort is naar de Vlijhaven. Ik heb er zelfs ietsvan
vrijheid ingelegd: een open-poort-idee. De masten staan ook aan ??n
kant van de 4,5 meter brede brug. Ik denk dat de horizon van Dordrecht
er een accent bijkrijgt, dat een levensverhaal symboliseert en
vasthoudt bij Dordrecht.”

Mazul,
die na een opleiding aan de Technische Universiteit in Delft samen met
Goof Verstoep tot het vaste team van gemeentelijke architecten behoort,
wil het verhaal ook in woorden uitdragen. ,,Ik denk dat het mooi is als
er aan de zijde van het Wantijpark een informatiebord komt om het
verhaal achter de naam Aart Alblasbrug zichtbaar te maken voor fietsers
en wandelaars.”

Als aan alle
formaliteiten is voldaan en alle vergunningen zijn verleend, kan de
Alblasbrug in zes maanden voor 1,7 miljoen euro worden gebouwd.

De brugconstructie zal elders worden gemaakt. Dan wordt de brug naar Dordrecht gevaren om vervolgens afgemaakt te worden.

Gepost op

Zelfs zoontje wist niet dat onderduikers joods waren

Jan en Gretha van Witteveen–van Burk kregen dinsdag in Groesbeek postuum de Yad Vashem–onderscheiding van de staat Israël voor hun inzet voor John en Bela. Het echtpaar nam broer en zus in oktober 1942, toen zoon Roland bijna acht was, op in het gezin.

Gretha, zwanger van haar derde kind, was vastbesloten hun onderdak te verlenen. „Waarom? Heel eenvoudig: ze had gezien hoe in haar eigen straat een joods gezin uit huis werd gehaald. En ze was daardoor zeer geschokt", zegt Roland. John en Bela overleefden de oorlog. Hun ouders, die in Rotterdam ondergedoken zaten, werden verraden en uiteindelijk in Auschwitz vermoord.

Met de Yad Vashem–onderscheiding eert de staat Israel niet–joden die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben ingezet voor het redden van joden. Zij krijgen de eretitel Rechtvaardige onder de Volkeren. Het Yad Vashem Instituut in Jeruzalem heeft sinds 1953 ruim 20.000 mannen en vrouwen, onder wie bijna 4700 Nederlanders, die onderscheiding toegekend.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Oud oorlogstuig gevonden in Hemmen en Nootdorp

Medewerkers van het Explosieven Opruimings Commando constateerden dat de Engelse fosforgranaat destijds wel is ontploft, maar dat er een rest van de lading in de bom was achtergebleven. Toen het fosfor door de graafwerkzaamheden in aanraking kwam met de buitenlucht ontstond rook. Het EOC heeft de granaat leeg laten branden en het omhulsel afgevoerd.

Bij Nootdorp (Zuid–Holland) ontruimde de politie een aantal woningen, nadat ook daar tijdens graafwerkzaamheden bij een nieuwbouwwijk een explosief was ontdekt.

Hier bleek het te gaan om een brisantbom uit de Tweede Wereldoorlog. Medewerkers van het Explosieven Opruimings Commando (EOC) hebben het explosief op een braakliggend terrein in de omgeving tot ontploffing gebracht.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Documentatiebeurs in Overloon 6 augustus 2005

Er was inmiddels een complete hal verbouwd en de opstelling van de aanwezige voertuigen was veranderd.

Wat is er de afgelopen maanden een werk verzet door de vaste mensen en al hun vrijwilligers. Nadat iedereen wist waar zijn kraam was werden de auto’s uitgeladen en de kramen opgebouwd. Er was al snel een gezellige sfeer onder de standhouders en volgens velen zou het weer een gezellige dag worden.Nadat iedereen de kraam had opgebouwd ging het museum open en de eerste geïnteresseerden werden verwelkomd. Als snel stonden vele mensen bij de kramen en werden de eerste boeken en militaria van eigenaar verwisseld.

Tussendoor was er een kleine demonstratie van Toys Unlimmited met een radiografisch bestuurbare tank. Dit in het midden van het museum waardoor vele ouderen en kinderen een tank zagen rijden tussen de vele voertuigen.

De gehele dag was de gezellige drukte en werd er toch weer goed verkocht.Het middaguur was dan ook snel aangebroken en de bezoekers en de standhouders zochten om beurten het restaurant op om een broodje of iets uit de frituur te kopen.

Na het middaguur werd de beurs weer goed bezocht en werd er ook weer van alles gekocht.

Het was dan ook snel weer 16:00 uur waarna iedereen zijn spullen weer huiswaarts gingen. Deze dag was weer te snel voorbij maar volgend jaar zijn we er weer.

Wanneer U de volgende openbare beurs van de Documentatiegroep 40-45 wilt bezoeken kan dat natuurlijk deze is op 17 september aanstaande in het centrum van Ede.

Als U een besloten beurs wilt bezoeken kijk dan eens op de website wat wij nog meer te bieden hebben.

En misschien besluit U wel om lid te worden.

Jan P loeg
Alle foto’s zijn genomen door H. van Benthem.