Gepost op

Grebbedag op de Grebbeberg en in ?t Viaduct

Overzichtelijk gerangschikt is het Grebbeberg-programma als volgt:

? 11.00 uur Opening van de tent en begin van de demonstraties bij de loopgraaf
en de S17 kazemat.

? 12.30 uur Bij de tent is er rats, kuch en bonen voor iedereen, te beginnen
voor de soldaten die uit loopgraaf komen aangemarcheerd.

? 13.30 ? 14.00 uur De heer J.P. Romp (Bond van Wapenbroeders) zingt bekende
?liedjes van toen? bij de S17.

? 15.00 uur Koffiepauze voor iedereen en zo ook voor de soldaten die uit de
loopgraaf naar de tent marcheren.

? 15.00 ? 15.30 uur Bij de S17 brengt het koor ?Punt Uit? liedjes uit de
mobilisatieperiode.

? 16.00 uur Einde van het programma op de Grebbedag. De soldaten gaan terug naar
Villa Maria te Rhenen.

?t Viaduct Het lezingenprogramma in caf?-restaurant ?t Viaduct kent een
gevarieerd aanbod. Behalve de Grebbeberg zullen ook andere oorlogstonelen in de
meidagen van ?40 aan bod komen.

Het lezingenprogramma in ?t Viaduct is als volgt:

? 13.00 ? 14.00 uur de heer E.H. Brongers (gezaghebbend auteur van ondermeer
?Grebbelinie 1940? ) over De Slag om de Grebbeberg.

? 14.15 ? 14.45 uur de heer J.A. van der Vorm (Statenlid van de provincie
Zuid-Holland) over de strijd op het Eiland van Dordrecht in mei 1940.

? 15.00 ? 15.45 uur de heer T. van Middelkoop over zijn boek ?Een soldaat doet
zijn plicht?, een biografie van generaal H.G. Winkelman.

? 16.00 ? 17.00 uur de heren L. van Dijk en R. Berends (Stichting Sporen van de
Oorlog Mill) over het gevecht bij Mill op 10 en 11 mei ?40.

Namens Stichting De Greb, met vriendelijke groet,

B.P.G. Cornielje H.J. Brons

Gepost op

?Waarom Bush mij omhelsde? Echt geen idee?

Achtmaal – Natuurlijk vindt Hyman Davidson alle aandacht leuk. Maar soms wordt de Amerikaanse oorlogsveteraan er ook een beetje moe van. ?Ik ben geen held. De helden liggen op Margraten.?
Bij de familie Oostvogels in het west-Brabantse Achtmaal kijkt hij naar de opgenomen tv-beelden van RTL, dat hem pratend over de oorlog over de Amerikaanse begraafplaats Margraten liet wandelen. Voor hem ligt de krant BN/DeStem met de foto die laat zien dat hij innig omhelsd wordt door president George Bush. ?Geweldig moment. En Beatrix heb ik een kushand gegeven!?
Bart en Teun Oostvogels (19 en 17 jaar) luisteren geamuseerd naar de bijna 80-jarige veteraan, die als lid van de 104e infanteriedivisie van de Timberwolves meewerkte aan de bevrijding van West-Brabant. Tien jaar geleden raakten Bart en Teun ge?nteresseerd in de Tweede Wereldoorlog. Ze verzamelden van alles, verslonden talloze boeken en kregen via internet contact met de Timberwolves.
?Op een gegeven moment wilden we een Amerikaanse vlag uit de oorlog hebben?, vertelt Teun. ?Die vlag had toen nog 48 sterren. Zonder dat we het wisten zijn mannen van de Timberwolves voor ons op zoek gegaan. Op een gegeven moment reageerde Hyman. Hij had zo?n vlag.?
Vlag
Met de vlag kwam uiteraard ook het achterliggende verhaal naar Nederland. ?Hyman is joods en werd tijdens de oorlog krijgsgevangen gemaakt. Hij is ontsnapt, maar niemand in de VS wist dat hij nog leefde. Uiteindelijk kregen zijn ouders een gevouwen Amerikaanse vlag. Die vlag wordt gegeven aan de familie als het vrijwel zeker is dat de gezochte naaste niet meer terugkeert. Maar niet veel later stapte Hyman het huis binnen.? Nu ligt de vlag keurig in het museumpje van de broers Oostvogels.
?Het is leuk om hem weer te onmoeten?, zeggen de broers. ?Vorig jaar oktober is hij hier ook geweest, maar toen moest hij ziek terug naar huis.? Vandaag gaat Davidson terug naar huis, met dierbare herinneren in zijn bagage. ?Waarom Bush me omhelsde? Geen idee, misschien omdat ik een baret op had en mijn medailles had opgespeld. Ik zei hem dat ik hem oprecht bewonderde.?

Bron: brabants dagblad

Gepost op

Een bekentenis van verenigd Duitsland aan zijn verleden

Het monument van de Amerikaans-joodse architect Peter Eisenman, midden in het hart van Berlijn, strekt zich uit over zo?n 20.000 vierkante meter. Op een glooiend terrein staan 2711 rechthoekige, betonnen zuilen opgesteld, waarvan de hoogste 4,7 meter telt. Bezoekers krijgen de indruk zich te bevinden tussen grafzerken zonder namen. De zuilen moeten, volgens Eisenman, een gevoel van desori?ntatie en eenzaamheid teweeg brengen.
Eenmalig
Bondsdagvoorzitter Wolfgang Thierse (SPD) noemde het Holocaust Monument ?een bekentenis van het verenigde Duitsland aan zijn verleden?. Dat een volk zich op deze manier rekenschap geeft van haar grootste misdaad is, volgens Thierse, eenmalig.
Onder het gedenkteken is een informatie- en documentatiecentrum ingericht. Centraal staat hier het lot van joodse individuen en joodse families, die door de nazi?s werden uitgeroeid.
Paul Spiegel, voorzitter van de Centrale Raad voor de Joden in Duitsland, roemde het monument als een ?belangrijk en noodzakelijk signaal in de strijd tegen het vergeten?. Maar Spiegel heeft ook kritiek omdat het project, volgens hem, ?geen uitspraak doet over de schuldigen?.
Locatie
Het heeft zeventien jaar geduurd voordat het gedenkteken, een initiatief van tv-journaliste Lea Rosh, werd gerealiseerd. Sommige critici keerden zich tegen de locatie, anderen wilden ook de vermoorde homoseksuelen, geestelijk gehandicapten en Sinti en Roma eren. En er zijn Duitse tegenstanders, die vinden dat het monument te zeer een symbool is van de Duitse ?schuldcultuur?.
Het Holocaust Monument staat op een steenworp afstand van de Brandenburger Tor. Een deel van de pilaren bevindt zich boven de voormalige bunker van Joseph Goebbels, de nazi-minister van propaganda, en vlakbij de F?hrer-bunker waar Adolf Hitler zich eind april 1945 van het leven beroofde.
Architect Eisenman hoopt dat kinderen tussen de zuilen zullen spelen en hij is benieuwd naar de reacties van de overheid op eventueel vandalisme.

bron: Brabants Dagblad

Gepost op

Oorlogswinter op DVD

Soms heeft hij de indruk dat alles mislukt, maar op raadselachtige wijze wordt Michiel nooit opgepakt. Als de oorlog bijna afgelopen is, wordt dit raadsel opgelost. Oorlogswinter is een spannende jeugdserie, dat een duidelijk beeld schetst van de situatie tijdens de hongerwinter en de spanningen waaraan verzetsmensen waren blootgesteld.

Gepost op

De Slag om Amsterdam

De inzet: de vraag of de VU nu eenmaal een betere opleiding biedt, of dat de
VU-zege van vorig jaar slechts een toevalstreffer was. Nieuwe vragen, nieuwe
teams, nieuwe kansen!

U bent elke 2e woensdag van de maand van harte welkom in caf? P?96,
Prinsengracht 96, Amsterdam. De toegang is gratis.

Meer informatie over programma, route, columns en verslagen van vorige Caf?s
kunt u vinden op onze webzijde:
http://www.historischcafe.nl

PROGRAMMA

20.00 uur ? ?Politieke biografie en politieke geschiedenis? ? Column door
Herman Langeveld
Herman Langeveld geeft al jarenlang les over politieke geschiedenis op de
Vrije Universiteit tot grote tevredenheid van de studenten. Landelijke
bekendheid kreeg hij bij de publicatie van het eerste deel van zijn biografie
over Colijn: Dit leven van krachtig handelen. Hendrikus Colijn 1869-1944. Deel
een 1869-1933. (1998). In 2004 kwam het tweede deel uit: Schipper naast God.
Hendrikus Colijn 1869-1944. Deel twee 1933-1944.
 
 
20.15 uur ? 22:15 ?De Slag om Amsterdam ? Ronde 1? – Geschiedenisquiz tussen
geschiedenisdocenten van UvA en VU

Waar is Anne Frank geboren? Waar werd in 1955 de eerste Conferentie van
Ongebonden Landen gehouden? Bijna zes eeuwen geleden ontstond de Biesbosch: hoe?
Deze en vele andere vragen werden vorig jaar al beantwoord. In een spannende
strijd versloeg het team van de VU toen het team van de UvA.

Het Historisch Caf? sluit ook dit jaar het seizoen af met een zinderende
geschiedenisquiz, met nieuwe vragen en nieuwe teams. Het UvA-team zal bestaan
uit Peter Hoppenbrouwers, Willem Melching en Jaap Talsma. Het VU-team is
samengesteld uit Herman Langeveld, Koen Goudriaan en Joris van Eijnatten.
Ook voor het publiek is er iets te winnen op deze avond.

22.15 – Nabomen in P96

VOOR  DE AGENDA:
Juli en augustus:  Zomervakantie. Geen Historisch Cafe

4 juni : Koude Oorlog in de kerken? Met oa. Beatrice de Graaf. Voor meer
informatie zie  http://vnkonline.web-log.nl/

21 juni: Filmvertoning? The great dictator?. Inleiding Chris Vos.  Zaal de Unie,
Rotterdam, voor meer informatie zie http://www.rks.nl

De prijzen voor de quiz worden beschikbaar gesteld door Athenaeum boekhandel
(http://www.athenaeum.nl) en wijnhandel
Chabrol
(http://www.chabrolwines.com)

Gepost op

Bezoek Bush kort en krachtig

Op de Amerikaanse militaire begraafplaats in Margraten betoonden Koningin Beatrix en president Bush eer aan de 8301 daar begraven soldaten.

Bush begon de dag met een ontbijt met Balkenende. Ook hun ministers van Buitenlandse Zaken, Rice en Bot, schoven aan. Rond datzelfde tijdstip was de begraafplaats in Margraten al volgestroomd met duizenden mensen, die in verband met de veiligheid paraplu?s moesten inleveren.
Op de begraafplaats was het ondanks de duizenden aanwezigen rustig. Dat kon niet gezegd worden van de wegen tussen Maastricht en Margraten, enkele uren eerder. Om 05.00 uur werden de toegangswegen naar de begraafplaats afgesloten. Veel politiemensen die het verkeer moesten omleiden, kenden de route niet, waardoor er files ontstonden op de wegen in de buurt.
Speciale band
Van de verkeerschaos merkten Bush en zijn vrouw Laura niets. Ze werden in een strak gepland schema in hun eigen, gepantserde limousine naar Margraten gereden. Ze ontmoetten daar onder anderen koningin Beatrix en enkele ministers. Bush onderstreepte de speciale band tussen de Verenigde Staten en Nederland en bedankt de mensen van Margraten. Voor de ?wonderful? traditie om graven te adopteren van mensen die ze nooit hebben ontmoet en zo troost te bieden aan hun families. ?Namens Amerika dank ik u dat u onze vrouwen en mannen behandelt als uw zoons en dochters.?
Na de plechtigheid vertrok de president snel naar vliegveld Maastricht Aachen in Beek, waar hij geheel volgens het draaiboek iets na het middaguur opsteeg richting Moskou. Hij was een kleine zeventien uur in Nederland.
De politie heeft rond het bezoek van Bush gisteren zes vredesactivisten aangehouden toen ze te dicht in de buurt van hotel Ch?teau St. Gerlach kwamen. Vier mensen die zaterdag aanwezig waren bij een anti-Bush-demonstratie in Maastricht werden geweerd van de begraafplaats.

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

Gekibbel werpt een schaduw over herdenking Moskou

Maar de herdenking wordt overschaduwd door politiek gekibbel en onbegrip. De Russische president Vladimir Poetin heeft gisteravond al een aantal collega-wereldleiders begroet die naar Moskou zijn gekomen voor de viering van de zestigste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Eerbetoon

Rusland ziet de plechtigheden als een eerbetoon voor zijn onge?venaarde opofferingen om nazi-Duitsland te verslaan. In het programma vandaag staat de herdenking van de overwinning van de geallieerden centraal. Het dreigt echter ook de climax te worden van wederzijdse beschuldigingen tussen Rusland en de vele landen die het vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft overheerst.
De spanning liep zaterdag nog verder op door het bezoek van de Amerikaanse president George Bush aan Letland. Hij sprak daar met de leiders van de drie Baltische staten, die eisen dat Moskou zijn excuses aanbiedt voor de sovjetbezetting van hun landen. Poetin weigert dat. Om die reden hebben de presidenten van Estland en Litouwen zijn uitnodiging afgeslagen om naar Moskou te komen.
Volgens recente offici?le cijfers verloor de Sovjetunie 26,6 miljoen mensen in de strijd tegen Duitsland, veel meer dan alle andere geallieerde landen samen. Veel historici zijn het erover eens dat het vooral aan de Sovjetunie is te danken dat de nazi?s zijn verslagen. Dat is dan ook de boodschap die Poetin wil uitdragen.
De ruim vijftig staatshoofden en regeringsleiders die vandaag wel in Moskou zijn, krijgen op het Rode Plein een zeventig minuten durende militaire parade te zien. Tot de hoge gasten behoren naast Bush onder anderen secretaris-generaal Kofi Annan van de Verenigde Naties, president Hu Jintao van China, de Franse president Jacques Chirac en de Britse vice-premier
John Prescott. Ook minister-president Balkenende is present. Met de Japanse premier Koizumi en de Duitse bondskanselier Gerhard Schr?der zijn voor het eerst ook de voormalige vijanden Japan en Duitsland vertegenwoordigd bij de parade.

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

?Bevrijders gooiden vanuit de trein chocola naar ons?

De Langstraat – Oud-strijder Roy Clarke is inmiddels 81 jaar oud. De Engelsman vierde zijn 21e verjaardag tijdens de Tweede Wereldoorlog in de maand juni van 1944. ?We zaten toen in St. Oedenrode. Ik moest die nacht de wacht houden en het regende ontzettend.?
Veteranen uit Groot-Brittanni?, Canada en Belgi? kwamen gisteren met oude legervoertuigen vanuit de Stationsstraat het Raadhuisplein in Waalwijk opgereden. Daar werden ze ontvangen door de burgemeester en wethouders van de gemeente Waalwijk.
Een 76-jarige inwoonster uit Waalwijk is komen kijken. Ze was 11 jaar toen de oorlog uitbrak. ?Mijn vader had een graan- en meelhandel aan huis in Riel. Toen we schoten hoorden, riep hij heel hard dat we onder de zakken meel moesten gaan liggen.? Ze vertelt verder: ?We woonden langs een spoorlijn. Toen de oorlog was afgelopen, gooiden de bevrijders chocola en sigaretten uit de ramen van de trein naar ons toe?.
Gistermiddag gingen de Britse veteranen naar de hervormde kerk aan de Zuidhollandsedijk in Kaatsheuvel waar zij het graf van D. Price bezochten. De oud-strijders uit Canada en Belgi? bezochten het oorlogsmonument bij het Capelsche Veer in Sprang-Capelle waar kransen werden gelegd.
Een 66-jarige aanwezige uit Waalwijk denkt even terug aan de tijd dat ze in een schuilkelder zat ondergedoken. ?Op een avond kwam een aantal nonnen een nachtje bij ons schuilen. Ze waren op weg van het ene klooster naar het andere. Toen ze de volgende dag hun weg vervolgden, kwamen ze om het leven.?
Net voor de herdenking bij het monument werd bij de iets verderop gelegen brug een naambord onthuld: ?Canadian Engineers Brug?.

bron: brabants dagblad

Gepost op

Een glaasje gin in Achterveld

We passeren een boer in ruste die met een motormaaier zijn gazon bewerkt. Hij lijkt erg op Anton Mussert, maar is ook een flinke jongen om te zien, in zijn combi tussen overall en tuinpak. We stellen dus maar geen vraag en beseffen opeens dat wijzelf in de oorlog ook ‘grijs’ zouden zijn geweest. Niet collaborerend zwart, niet heldhaftig wit, maar schaamtevol stil.

We lopen door De Glind; twee basisscholen en een mooie dorpskerk. Een beeld, put en straatnaam herinneren aan ds. Roelof Rudolph (1862-1914) die hier met een tehuis voor kinderen uit moeilijke gezinnen begon. Via de Schoonderbekerweg gaat het naar Achterveld.

Nummer elf is een groot, geheimzinnig huis, waar de witte muur van het balkon een aantal gaten in de vorm van een kruis heeft. Hier wonen Barend de Boom en Jolanda Peters. Hun erf trekt de aandacht. Er staan zeker twaalf stokoude Oost-Europese auto’s. Niet alleen de Trabant 600 (bestelvariant), maar ook nog oudere Trabanten, grote zwarte Tatra’s en zelfs een Gaz, de auto waarin men in de Sovjet-Unie rondreed in de jaren zestig.

Twee keer kapot
,,Barend de Boom werkt zelf ook in een garage”, zegt Theo Jansen, die zeventig is en in Achterveld woont. Hij komt uit een gezin waar moeder voor dertien kinderen moest zorgen, nadat vader vroeg stierf aan kanker. Ze woonden in de buurtschap Kleine Moorst, tussen De Glind en Scherpenzeel.

,,Als kind van vijf werd ik ge?vacueerd naar de Wieringermeer. En pas in 1945 mochten we terug. Maar ik zat daardoor wel zevenenhalf jaar op de St. Jozefsschool.” Het is ??n zin, maar die spreekt boekdelen.

Het gebied waarin we lopen, maakte volop deel uit van de Grebbelinie. Die werd in de achttiende eeuw ontworpen als buffer tegen aanvallen vanuit het oosten op de rijke provincie Holland. In 1926 werd het verdedigingswerk opgeheven, maar tien jaar later met veel ijver weer opgelapt. De Grebbelinie bestaat uit elf ‘kommen’ die van laag naar hoog lopen, van Spakenburg tot aan de Grebbeberg naast Ouwehand’s dierenpark in Rhenen. In de jaren dertig groef men ook het Valleikanaal, dat Eem en Nederrijn verbindt. De ‘kommen’ konden apart onder water worden gezet omdat ze gescheiden werden door ‘keerkades’.

Wij lopen door de vijfde kom, die als eerste werd ge?nundeerd. Dorpjes als Asschat, Leusbroek en Hamersveld verdwenen een tijdlang kopje onder. Dat gebeurde twee keer, in 1940 en 1945, door achtereenvolgens Nederlandse regimenten die de Duitsers wilden tegenhouden en Duitse troepen die verzet boden tegen de opmars van de Princess Patricia Canadian Light Infantry. Ruim veertig boerderijen in dit gebied zijn dan ook twee keer kapotgeschoten of afgebrand. Je kunt het zien aan een ingemetselde steen, waarop 1940 staat, naast een leeuw, zonder kroon en pijlenbundel maar wel omringd door vlammen. De hoeven werden ook twee keer herbouwd, in 1941 door de bezetters, in 1947 door de bevrijders.

Hartverlamming
Achterveld – waar alles St. Jozef heet – was in de oorlog een belangrijke plaats. Op 12 mei 1940 sneuvelden twaalf Nederlandse soldaten van het 1e regiment huzaren toen de Duitse 227e divisie doorbrak naar Terschuur. De gedenkplaat van Engelse steen staat naast die van graniet, gewijd aan de omgekomen burgers in Achterveld.

Dat zijn er 25, relatief veel voor zo’n dorp. Dat komt doordat de Duitsers verzet op de Grebbelinie zwaar straften. Opvallend is de uiteenlopende aard van de sterfgevallen.

Tien mensen, onder wie een jongetje van tien, overleden door granaatscherven of landmijnen aan het eind of na de oorlog. Elf mensen overleden in Duitse concentratiekampen; W?bbelin en Neuengamme. De eerste Achterveldse oorlogsdode was de 57-jarige A. Ossendrijver. Hij kreeg op 10 mei 1940 een hartverlamming, nadat hij het nieuws van de Duitse inval hoorde.

Slechts ??n inwoner werd gefusilleerd door de Duitsers, maar in Leusden trof meer mensen dat lot. Het ging om twee represailles, een bij kasteel Stoutenburg op 29 december 1944 en een andere bij de Asschatterkeerkade op 27 april 1945. Op die dag, om vier uur ‘s middags, dachten de Duitsers dat vanuit de boerderij van de familie Herder op hen werd geschoten. Iedereen moest meteen weg en de hoeve werd in brand gestoken.

Zeventien mensen liepen op straat, begeleid door woedende soldaten van de Wehrmacht. Vier mannen moesten op de dijk stilstaan, de rest moest snel doorlopen. Moeders en kinderen hoorden de schoten waarmee vader of man werden gedood. De groep werd met paard en wagen naar Amersfoort gebracht. Het paard sloeg op hol, de wagen kantelde en een oudere gehandicapte mevrouw raakte daarbij ernstig gewond. Ze stierf op 6 mei.

Voedselconferentie
De nonnen in Huize St. Jozef vierden hun bevrijding precies zestig jaar na de bouw van de instelling. Ze maakten een grot met een Maria-beeld, die er nog is. Voor de Maria-kapel van de grote St. Jozefskerk staat een ontroerend beeldje (uit 1970) van een meisje met een duif in haar hand. ‘Bijna vrij’ heet het, ’28-30 april 1945′.

De data markeren de omslag in het gebied. De grote rooms-katholieke parochiekerk was in 1945 observatiepost. De Canadezen spaarden de toren. Vlak bij de Achterveldse kerk is de voormalige St. Jozefsschool. Nu is het een soort dorpshuis, ‘De Moespot’. Maar op 30 april overlegden Duitsers en geallieerden over voedseldroppings in bezet Nederland.

Het was een bijeenkomst op hoog niveau, in twee sessies, op 28 en 30 april 1945. Het voorstel kwam van de Duitse Reichskommisar in Nederland Seyss-Inquart. Hij wilde afzien van executies en inundaties in West-Nederland en voedseldroppings toestaan, in ruil voor het niet aanvallen van de randstad door de geallieerden. De geallieerden wilden wel een gevechtspauze aangaan, maar meer droppings, met vliegtuigen, maar ook met schepen en vrachtwagens; bovendien moest er worden gepraat over Duitse capitulatie. Seyss-Inquart nam generaal Schwebel mee en zeven hoge Nederlandse ambtenaren, onder wie Hirschfeld en Louwes, die over eten en logistiek gingen. Prins Bernhard kwam bewust met zijn pronkauto, een van Seys-Inquart afgepikte Mercedes. Er waren twee Russische waarnemers en namens de geallieerde bevelhebber Eisenhower zaten generaal Bedell Smith en De Guingand aan, chefstaf van Montgomery. Het leek gezellig; prins Bernhard zorgde voor sloffen sigaretten en een fles gin, de ronde tafel gaf het idee van gelijkwaardigheid. Maar Bedell Smith werd boos toen Seyss-Inquart koppig bleek. ,,Weet u wel dat u hiervoor na de oorlog zult worden opgehangen?” ,,Dat laat me koud”, reageerde de Oostenrijkse nazi-bestuurder. ,,Dat zal het inderdaad”, zei Bedell Smith.

Achterveld boeit. We lopen door, maar zien nog net dat slager Van der Donk behalve eigen worst ook een krop sla en een komkommer aanbiedt voor 1,35. Binnendoor gaat het naar Leusden. Langs de Asschatterkeerkade is het een feest van kazematten en Hollandse bunkers. Net over de brug die de ingang van dit dorp vormt, slaan we linksaf.

De Liniedijk is een onverhard bospad dat sterk heuvelt. Het ligt uitgestrekt langs de oostkant van Leusden. Dat de prachtige route nog bestaat, is te danken aan de buurtbewoners die in 1973 het gemeentelijk bouwplan (de ‘sprong over het Valleikanaal’) tegenhielden. Pal langs de drie meter hoge dijk staan zeven bunkers; de grootste is Duits. Net zo min als de Grebbelinie de opmars van Hitlers troepen kon tegenhouden, bood ze diezelfde troepen vijf jaar later afdoende bescherming. We lopen door de grote groene ruimte die Leusden-Zuid van het centrum scheidt. Dan het bos in onder Amersfoort; de begraafplaats Rusthof, het Russisch ereveld en het Kamp Amersfoort. Dat is precies vandaag 60 jaar geleden bevrijd, pas op 7 mei 1945. Hoe dat kwam? Het is een verhaal apart, dat elders in deze krant staat.

# Traject:

Barneveld (Walderveense Molen) – Kamp Amersfoort, ongeveer 24 kilometer

# Verrassende plek:

De grote rooms-katholieke parochiekerk van Achtervold was in 1945 observatiepost. De Canadezen spaarden de toren.

# Gedachte van de dag:

Journalisten zijn net koeien: herkauwers met overproductie.

Bron Nederlands Dagblad

Gepost op

Canadese bevrijders weer in Amsterdam

Vanaf de Berlagebrug reden de veteranen naar de Dam. De politie van Amsterdam schat dat er een paar duizend mensen langs de route stonden. De veteranen in de legerjeeps, trucks, tanks en op oude motoren werden met applaus begroet. Hier en daar kregen zij tulpen overhandigd. ,,Thank you very much”, riepen sommige ouderen naar de Canadezen, die trots hun oorlogsmedailles lieten zien.

Handen werden geschud en soms werd er gestopt voor een praatje. Ook veel jonge mensen zaten in de legervoertuigen, die door de particuliere eigenaren voor de rit waren uitgeleend. Een Canadees doedelzakregiment ging voorop. Motoragenten die de stoet begeleidden, hadden minder sympathie van de toeschouwers. Zij kregen boegeroep en gejoel over zich heen toen ze de mensen maanden ruimte te maken voor de legervoertuigen.

In de middag ontving burgemeester Cohen de oud-militairen op het stadhuis. ,,We eren u, onze Canadese vrienden, dat u ons, onze ouders en onze grootouders hebt bevrijd”, zei Cohen. Ook de Canadese senator Art Eggleton, voormalig burgemeester van Toronto en minister van Defensie, sprak de veteranen toe. ,,We zijn overweldigd door de warmte die de inwoners van Amsterdam naar ons uitstralen.”

Bron: Brabants Dagblad