Gepost op

Omgekomen opvarenden koopvaardij herdacht

In de oorlog kwamen 3300 medewerkers van de Nederlandse Koopvaardij om. Dat waren voornamelijk Nederlanders, maar ook Indonesi?rs die als bediendes op de schepen werkten. G. Winterswijk richtte na de oorlog een stichting voor het koopvaardijpersoneel op. ?Dat was nodig, want we werden bij de herdenkingen een beetje vergeten”, zegt de 85?jarige veteraan nu. Sinds 1966 vindt een jaarlijkse herdenking plaats van de slachtoffers.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Sterfdatum op enkele graven Grebbeberg gecorrigeerd

De organisatie uit Den Haag is sinds 1952 verantwoordelijk voor het onderhoud van de 820 graven op het ereveld van gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog. In totaal 230 stenen zijn aan vervanging toe, omdat ze door weersomstandigheden zijn versleten of andere gebreken vertonen.


Voordat de stichting een grafsteen vervangt, controleert ze altijd de informatie die erop staat. Daarbij is geconstateerd dat de overlijdensdatum van enkele militairen niet klopte. De stichting houdt de datum aan die op de overlijdensakte staat.


Maar sommige nabestaanden van slachtoffers beweerden op basis van bijvoorbeeld dagboeken of gevechtsrapporten dat de betrokkene eerder was overleden. Meestal gaat het om een verschil van een of twee dagen, zei Hoefsmit. In overleg met de familieleden heeft de stichting besloten de juiste data in nieuwe stenen te graveren. Dat kan pas nadat de gemeente op verzoek van de nabestaanden de overlijdensakte heeft aangepast.


Medewerkers van de stichting zijn in oktober begonnen met de vervanging van de grafstenen in Rhenen. Het karwei, waarbij de stenen per rij worden vernieuwd, zal nog enkele jaren duren. De stichting plaatste in de jaren zestig de huidige uniforme grafstenen met daarop de Nederlandse Leeuw en de personalia van de gesneuvelde militairen.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Winston Churchill Museum

Lukte het Hitlers spionnen niet deze ?top secret? locatie te ontdekken, nu schuifelen toeristen langs de kamers waar Churchill met zijn kabinet en andere hoogwaardigheidsbekleders vergaderde of telefoongesprekken met president Roosevelt voerde. Ze zien de eetkamer met bestek en twee borden en de slaapkamer van zijn vrouw. In Churchills eigen kamer -?number 10 annex? genoemd- zijn wat meer telefoons en microfoons te zien en staat de po onder het bed. Hart van het complex is de Cabinet Room met een gigantische wereldkaart aan de muur. Interessant zijn het gastenboek en de vele brieven van bekenden, onder anderen koning George VI: ?dear Winston.? De vorst verbood het Churchill in die brief deel te nemen aan D-day. Veertig jaar na zijn dood en zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog krijgt de ?Greatest Briton? een eigen museum. Het Imperial War Museum opent op 26 januari het eerste Winston Churchill Museum ter wereld.

.
Cabinet War Rooms zijn tot 30 september dagelijks geopend van 9.30 tot 18.00 uur (laatste toegang om 17.15 uur). Daarna t/m 31 maart vanaf 10.00 uur. Adres: King Charles Street in Londen. Informatie: www.iwm.org.uk.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Victoria Cross brengt 358.000 euro op

De Lancaster-bommenwerper van de hoge onderofficier Norman Jackson was aangevallen door een Duitse nachtjager tijdens een bombardement op Schweinfurt in april 1944. Terwijl hij zich met ??n hand vasthield, doofde hij met een brandblusser het vuur aan de rechtervleugel. De Duitser opende echter opnieuw het vuur en verwondde de 25-jarige Brit.


Jackson kon niet anders doen dan loslaten en vertrouwen op zijn parachute. Die bleef echter hangen aan het toestel en vatte eveneens vlam. Jackson wist zich van het toestel los te rukken en sloeg de vlammen aan zijn parachute tijdens zijn afdaling met zijn handen uit. De Lancaster stortte neer, waardoor twee van de zeven bemanningsleden omkwamen.


Jackson overleefde de Tweede Wereldoorlog en stierf in 1994. Zijn familie moest vrijdag de onderscheiding ter veiling aanbieden, meldde The Times zaterdag. Het hoogste bedrag waarvoor een Victoria Cross tot nu toe was geveild, was 87.000 euro

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

CIDI klaagt echtpaar aan wegens antisemitische uitlatingen

De inmiddels 93-jarige Groninger laat zich in de film positief uit over het
meedogenloze vervolgingsbeleid van de met de nazi?s sympathiserende Groningse
hoofdcommissaris Philip Blank. Bovendien plaatste de vrouw van de ex-agent
tijdens het gesprek een aantal zeer kwetsende antisemitische opmerkingen. Zij
stelde letterlijk: ?Als de oorlog om twaalf uur is afgelopen, heeft om vijf over
twaalf een jood je al weer belazerd?.
 
De NCRV verwijderde de gewraakte passages uit de documentaire nadat kinderen van
het echtpaar hadden gedreigd met een rechtszaak. Volgens de familie zouden de
uitspraken uit hun verband zijn gerukt. Het RTL4-programma Barend & Van Dorp
zond de beelden vorige week wel uit toen filmmaker Lindwer te gast was in het
programma.
 
Directe aanleiding voor de aangifte is echter een interview met de zoon van het
echtpaar dat zaterdag in NRC Handelsblad stond. ?Nergens wordt berouw getoond
voor de uiterst kwetsende uitlatingen?, stelt directeur Naftaniel van het CIDI.
?De zoon bagatelliseert wat zijn ouders zeggen.?
 
In eerste instantie wilde het CIDI de zaak laten rusten. ?Het is een oude vrouw,
die het misschien niet zo serieus bedoelde?, legt Naftaniel uit. ?Maar de zoon
stelt in het interview dat zijn ouders allebei nog volledig over hun
verstandelijke vermogens beschikken. Als dat zo is, zijn de uitlatingen zeer
antisemitische en laakbaar, en dus strafbaar.?
 
Het CIDI presenteert jaarlijks een onderzoek naar het antisemitisme in
Nederland. Anitisemitisme neemt weer toe in Nederland, bleek vorig jaar uit
onderzoek. Het aantal antisemitische incidenten steeg met maar liefst 140
procent. Uit een Amerikaanse onderzoek dat de OVSE vorige week presenteerde,
bleek dat een op de elf Europeanen er antisemitische denkbeelden op nahoudt.
 
Regisseur Willy Lindwer schaart zich achter de aanklacht van het CIDI. ?Die
makkelijke antisemitische mentaliteit kan niet hard genoeg de kop in worden
gedrukt. Daarom zaten die beelden ook in mijn documentaire.? Lindwer was ook
zeer teleurgesteld over het besluit van de NCRV de beelden uit de film te
verwijderen. ?Ik ben in de oorlog de helft van mijn familie kwijtgeraakt door
antisemitisme. Het is gelukkig in Nederland een recht om iemand aan te klagen
die dat soort denkbeelden aanhangt.?
 
De NCRV was zondagmiddag niet bereikbaar voor commentaar. De documentaire
Holland, vaarwel!, die schetst hoe Nederlanders tijdens de Tweede Wereldoorlog
meewerkten aan de jodendeportaties, werd op 3 en 10 mei in twee delen
uitgezonden.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Oorlog gaat jongeren niet voorbij

?Het thema boeit me?, zegt Marco. ?Ik lees veel boeken over de oorlog,
bijvoorbeeld van K. Norel.? Medad knikt instemmend. ?De boeken van Joh. Veenhof
heb ik ook verslonden.? Arnout: ?De laatste tijd lees ik niet zo veel meer, maar
daarvoor wel. Zoals ?Reis door de nacht? van Anne de Vries en de verzetsserie
van M. Kanis.?
 
De Haagse tentoonstelling belicht de Tweede Wereldoorlog vanuit het perspectief
van jongeren. De expositie is niet groot. Met een aantal vitrinekasten in het
midden en langs de wand een grote archiefkast is de zaal goedgevuld. De kast
biedt een schat aan geluidsfragmenten, krantenartikelen en originele documenten
over bijvoorbeeld de hongerwinter, Jodenvervolging, Radio Oranje of de
NSB-Jeugdstorm.
 
De ervaringen van ruim dertig Nederlanders die jong waren toen de Tweede
Wereldoorlog uitbrak, staan in de vitrinekasten centraal. Zo is het persoonlijke
verhaal te lezen van Jan Montijn. ?Hoi, ik was 15 jaar toen de oorlog begon. Vol
spanning keek ik naar de vliegtuigen, die laag over Oudewater vlogen. Eindelijk
gebeurde er iets in ons saaie dorp. Mijn ouders waren lid van de Gereformeerde
Gemeenten. Ik wilde dolgraag zelf avonturen beleven en ging naar een
Jeugdstormkamp. Mijn moeder was in tranen en mijn vader was woest toen ik het
vertelde.?
 
Terrorisme
Na drie kwartier gaan Arnout, Marco en Medad weer naar buiten. Voor het Museon
praten ze nog even over hun indrukken na. Marco: ?De tentoonstelling is mooi
opgezet, alleen krijg je niet echt een compleet beeld van de oorlog.? Medad: ?De
spotprentjes zijn leuk.?
 
De drie leerlingen van het Goudse Driestar College vinden de nieuwe expositie
niet overbodig. Marco: ?De Golfoorlog staat verder van mijn bed dan de Tweede
Wereldoorlog, omdat de Golfoorlog niet in Nederland speelde.? Medad: ?Het is
goed om te blijven benadrukken hoe zwaar de Joden hebben geleden, zeker nu het
antisemitisme weer toeneemt.? Arnout is het daarmee eens. ?Op zich merken we er
niet veel van, al worden hier de agenten en parkeerwachten vaak voor Jood
uitgescholden.?
 
Uit een deze week gepresenteerd onderzoek van het Nationaal Comit? blijkt dat
Nederlandse jongeren oorlog als het grootste probleem in de wereld zien, en niet
criminaliteit of terrorisme. De drie Scheveningse knullen zijn het daar niet mee
eens. Marco: ?Een oorlog zie je vaak aankomen, maar terroristen slaan altijd
onverwachts toe.?
 
Ook Medad ziet terrorisme als een groter probleem dan oorlog. ?Ik heb het niet
meer zo op grote evenementen. Je weet nooit of terroristen niet zullen
toeslaan.? Marco tegen Medad: ?Je moet nuchter blijven. Je kunt niet constant
met dat idee leven.?
 
Isra?l
Ook over de invulling van 4 en 5 mei denken de drie jongens niet hetzelfde.
Arnout en Medad vinden dat die twee dagen alleen in het teken moeten staan van
de Tweede Wereldoorlog. Marco ziet meer in een algemene herdenking van
oorlogsslachtoffers. ?De Vietnamoorlog staat ver van je bed, maar er zijn toen
onwijs veel mensen omgekomen. Die mag je best op 4 mei gedenken.?
 
De drie middelbare scholieren kijken met argusogen naar een paar oude en nieuwe
brandhaarden. Marco: ?Tussen de Verenigde Staten en Noord-Korea kan het zo fout
gaan. Dan wordt het echt link, want die landen hebben allebei kernwapens.?
Medad: ?En in Isra?l loopt het een keer uit de hand. Als het Isra?lische leger
Arafat doodschiet, slaat de vlam daar opnieuw in de pan. Dan gaan Syri?, Egypte,
Amerika en Rusland er zich ook mee bemoeien en heb je een nieuwe oorlog.?

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Het project ‘Vermoorde Onschuld’

“Vooral de kinderen zijn eigenlijk bijna allemaal anoniem gebleven, uitzonderingen als Anne Frank daargelaten. Ik wil de kinderen uit die anonimiteit halen door hun verhaal te noteren en hen weer een gezicht geven door er een foto bij te plaatsen. Het is mijn bedoeling dat van elk kind het – vaak korte – levensverhaal wordt opgeschreven.
Ik ben met het project begonnen omdat ik het erg belangrijk vind dat de geschiedenis bewaard blijft. ‘Schrijven, schrijven, nooit vergeten,’ heeft een overlevende eens gezegd, en daar kan ik me helemaal in vinden.
Op dit moment heb ik van ruim 100 kinderen hun complete verhaal geschreven, waarvan het merendeel met foto, en naar aanleiding van de media-aandacht rondom mijn project begin augustus van dit jaar, heb ik nu ook al een uitgever gevonden, David Mock uit Amsterdam.


Het is de bedoeling dat het eerste boek over anderhalf a twee jaar uitkomt. Dhr. Mock is op dit moment bezig voor mij een fonds op te richten waaruit ik mijn onderzoek kan financieren.De afgelopen anderhalf jaar heb ik alles zelf betaald, maar dat is nu niet meer op te brengen. Als ik straks een wat ruimer financi?ler potje heb voor onderzoek, verwacht ik dat het ook wel wat sneller zal gaan.


In totaal gaat het om ongeveer 22.500 kinderen. Het is de bedoeling dat in elk deel ongeveer 500 tot 1000 kinderen komen te staan.Ik werk alleen – ik vraag wel vaak informatie op bij instanties, maar het is niet zo dat ik dit werk vanuit een bepaalde instantie doe of dat zij achter mij staan. Wel zijn ze overal ontzettend behulpzaam en dat is natuurlijk heel prettig.”


Aline stuurde de verhalen van twee kinderen, om de lezers van joods.nl een idee te geven waar zij mee bezig is. Ze voegde daaraan toe: “Ik maak altijd gebruik van informatie als wie de ouders waren, of er broers en zussen waren, waar het gezin woonde, welke school de kinderen bezochten, wat vader voor beroep had, wanneer ze weggehaald zijn, enz.”


Het verhaal van Marga Kaufman, 1928 – 1943
Margard (Marga) Kaufmann werd geboren op 10 november 1928 in Gronau als tweede en jongste dochter van Richard Kaufmann en Ad?le Zilversmit. Ze had nog een vier jaar oudere zus Henny, die licht gehandicapt was doordat zij als baby hersenvliesontsteking had gehad.
Haar ouders dreven samen de levensmiddelenzaak die Marga’s moeder overgenomen had na de dood van haar moeder. Midden jaren dertig verliet het gezin Duitsland en vestigde zich in Lutterade, een dorpje behorend bij de Limburgse gemeente Geleen. Hier bouwden ze aan de Rijksweg opnieuw een succesvolle levensmiddelenzaak op.
Midden 1941 werd Marga’s vader opgepakt en naar een Nederlands werkkamp gestuurd. Marga’s moeder bleef achter met haar twee dochters, totdat ze in april 1943 met Marga op transport gesteld werd naar Westerbork. Henny, die op dat moment in een ziekenhuis in Sittard verbleef, werd door de nazi’s vergeten.
Marga en haar moeder hadden het aanbod gekregen ergens onder te duiken, maar durfden dit niet aan uit angst dat hun man en vader als strafgeval naar het Oosten zou worden gedeporteerd.In Westerbork zag Marga haar vader weer terug. Met haar beide ouders ging ze op 1 september 1943 op transport naar Auschwitz. Alledrie kwamen ze direct na aankomst in de gaskamers om het leven.Marga’s zus Henny overleefde als enige van het gezin de oorlog, doordat het ziekenhuis haar tot de bevrijding van Limburg in september 1944 vast wist te houden.
Marga Kaufmann werd 14 jaar.


Het verhaal van Dodo Zellermeyer, 1930 – 1945
Debora Eva (Dodo) Zellermeyer werd geboren op 15 januari 1930 in het Duitse Eupen als eerste dochter van Uscher Schaje Zellermeyer en Debora Aschil. Ze had nog een twee jaar oudere halfbroer, Harry, uit een eerder huwelijk van haar vader.
Al snel na de geboorte van Dodo emigreerde het gezin naar Belgi?, waar ze bleven woonden tot Dodo’s moeder in 1933 aan een infectieziekte overleed. Datzelfde jaar verhuisde vader met zijn twee kinderen naar Nederland, waar hij in Nijmegen ging wonen. In november 1934 trouwde Dodo’s vader opnieuw, met een niet-joodse vrouw. Voor hun huwelijk was er al een dochter geboren, Claire. Dodo’s vader was altijd koopman in leer geweest en dit beroep oefende hij ook in Nederland nog een tijdje uit, totdat hij in 1939 met zijn derde vrouw een hotelbedrijf begon in Den Haag, waar het gezin twee jaar eerder naar toe verhuisd was. Ze woonden in de Rijnstraat. In datzelfde jaar verhuisde Dodo’s halfbroer Harry naar Engeland. Vader had de dreiging van het nationaal-socialisme al in de gaten en het leek hem veiliger zijn zoon naar overzees gebied te zenden. Toen het Duitse leger in 1940 Nederland binnenviel, schafte Dodo’s vader onmiddellijk voor zichzelf en zijn dochter valse papieren aan. Dodo’s stiefmoeder en haar halfzusje Claire liepen niet direct gevaar, meende hij, en zij zijn inderdaad de rest van de oorlog ongemoeid gelaten. Door deze valse papieren hoefde Dodo niet naar een joodse school en zij bezocht gedurende haar hele schooltijd respectievelijk de Lagere School en de MULO aan de Haagse Paulinastraat. Deze twee scholen zaten in hetzelfde gebouw.In juni 1944 werden vader en Dodo verraden, door een Duitse jood die valse papieren verschafte en de twee aangaf om zijn eigen hachje te redden. Vader, die al twee keer eerder om zijn papieren was opgepakt maar weer vrij was gelaten wegens gebrek aan bewijs, ging naar de gevangenis op het Binnenhof, Dodo werd naar een jeugdgevangenis in Arnhem gestuurd in afwachting van het onderzoek naar haar papieren. In augustus 1944, toen de zaak voor de Duitsers duidelijk was, werd ze doorgezonden naar Westerbork en daar herenigd met haar vader, die daarv??r nog een korte periode in het kamp Amersfoort had doorgebracht.Met het laatste transport, op Dolle Dinsdag, werd Dodo doorgestuurd naar Bergen-Belsen; waarschijnlijk omdat er toch niet honderd procent duidelijkheid was gekomen over haar papieren en de Duitsers haar daarom maar naar het uitwisselingskamp stuurden. Op 4 april 1945 overleed ze daar aan tyfus.
Dodo’s vader was met het laatste transport naar Auschwitz gegaan en in de periode net voor de bevrijding van het kamp op ??n van de dodenmarsen meegestuurd. Hij kwam uiteindelijk in Mauthausen terecht, waar hij in maart 1945 overleed aan een darminfectie.Dodo’s stiefmoeder en haar twee zusjes, waarvan er ??n in 1943 was geboren, overleefden de oorlog. Ook Harry overleefde; hij emigreerde na de oorlog naar Israel en is daar enkele jaren geleden gestorven.
Dodo Zellermeyer werd 15 jaar.


Reacties met informatie voor Aline’s project kunnen gestuurd worden naar redactie@joods.nl, onder vermelding van: Project “Vermoorde Onschuld”

Bron: joods.nl

Gepost op

Britse vrouwen die dienden in WOII krijgen monument

Groot?Brittanni? stelde in 1941 de dienstplicht voor vrouwen in. Veel vrouwen vervulden hun dienstplicht door het werk over te nemen van mannen die het leger in moesten. Twee jaar later werkten negen van de tien ongetrouwde vrouwen tussen de 20 en 30 in fabrieken, in de landbouw of in het leger.


Het monument, een bronzen beeld van bijna zeven meter hoog, komt in het Londense Whitehall te staan, vlakbij het nationale Britse oorlogsmonument.

Bron: Reformatorisch Dagblad