Gepost op

Het oorlogsverhaal van de lord en de F?hrer

Den Bosch

Je zou het, letterlijk en figuurlijk, een aha-Erlebnis kunnen noemen. In het begin van de jaren zeventig bezocht Ian Kershaw een klein stadje bij M?nchen. Sinds een paar jaar had hij Duitse les. De literatuur en geschiedenis van Duitsland begonnen de toenmalige kenner van de Engelse Middeleeuwen steeds meer te interesseren. In het caf? raakte hij aan de praat met een oude Duitser.
?Ik zie z?n gezicht nog voor me. Hij begon al snel over de geschiedenis. Mijn Engelse accent werkte kennelijk inspirerend. Zegt die man opeens: ?Jullie, Engelsen, jullie hadden ons in de oorlog moeten helpen. Samen hadden we het Bolsjewisme kunnen vernietigen?.?
?Even later boog hij zich naar me toe en fluisterde: der Jude ist ein Laus.?
?Soms, als ik slecht kan slapen, dreunen die woorden in mijn hoofd. Hoe was zoiets mogelijk, in zo?n ogenschijnlijk onschuldig dorp? Vrijwel op hetzelfde moment nam ik me voor om op zoek te gaan naar het antwoord op die vraag.?
Dat duurt in totaal tien jaar waaraan ook nog eens vijftien jaar studie naar de Nazi-beweging in algemene zin aan voorafging.
Zijn nieuwe boek is een soort biografie. Een biografie van een Engelsman dit keer, maar wel een speciale. Nog sterker dan bij Hitler is het boek een portret van een tijd, een poging om via ??n persoon een heel tijdperk in de greep te krijgen.

Londonderry

Het verhaal van Charles Stewart Henry Vane-Tempest-Stewart (1880 -1947), de zevende markies van Londonderry, is op de eerste plaats een verhaal over Engeland in de jaren dertig, een verhaal over het Britse pogen het gevaar van Hitler-Duitsland en het spook van een nieuwe wereldoorlog te bezweren. ?Onderschat nooit de betekenis van de Eerste Wereldoorlog voor deze generatie.? ?Het was de Urkatastrofe, zoals de Duitsers zeggen. Dat gold zowel voor Hitler als Londonderry. Beiden hebben in de loopgraven gevochten, beiden waren in zekere zin gefrustreerd. Daarmee houdt de gelijkenis op. Hitler radicaliseerde, Londonderry bleef in alles de stijve, enigszins potsierlijke Britse aristocraat die hij was.?
?Hun betekenis is volstrekt niet te vergelijken. Je zou kunnen zeggen: de ??n was wellicht de belangrijkste figuur in de geschiedenis van de twintigste eeuw, de ander een van de meest onbeduidende. Onderzoek doen naar Londonderry werkte als een intellectuele bevrijding. Het bood me de kans – in ieder geval voor een tijdje – aan Hitler te ontsnappen.?
Kershaw ontdekte Lord Londonderry bij toeval. Begin jaren ?90, nog volop bezig met Hitler, bezocht hij Mount Stewart, het landhuis van de Londonderry?s bij Belfast. Hij ontwaarde op de schoorsteenmantel een veertig centimeter hoog porseleinen beeld van een gehelmde SS-er met een Nazi-vlag. Van de gids hoorde hij dat een geschenk was van Joachim von Ribbentrop, voormalig handelaar in champagne, Duits ambassadeur in Londen en minister van buitenlandse zaken onder Hitler. ?Het prikkelde meteen mijn verbeelding?, schrijft hij in de inleiding van zijn boek. Lord Londonderry was in de jaren dertig een van de voornaamste pleitbezorgers van een verzoeningspolitiek ten opzichte van Duitsland. ?Hij vond dat Engeland afspraken moest maken met Hitler. En dat niet Duitsland het grote gevaar was, maar het Russische communisme.?
?Hoewel hij geen offici?le functie had – althans niet meer sinds 1935 – ging hij bij Hitler op bezoek, logeerde hij verschillende keren bij G?ring en ontving hij Von Ribbentrop in zijn eigen huis. Ik had wel een globaal idee over wat er in Engeland allemaal speelde. Dat het zover ging, betekende voor mij een schok.?
Wie was Lord Londonderry? In de meeste geschiedenisboeken kom je z?n naam niet tegen. Dat zal ook na Kershaw?s boek niet veranderen. Voor hem is de lord slechts interessant voor zover hij hem inzicht verschaft in de achtergronden van de appeasement-politiek. Een politiek die in september 1938 uitliep op de vernedering van M?nchen, waar Chamberlain namens Engeland Tsjechoslowakije prijsgaf aan Hitler en door de dictator het bos in werd gestuurd met een nietszeggende belofte over vrede. De naam van niet alleen Chamberlain, maar de complete Britse elite, Londonderry incluis, raakte voor lange tijd bezoedeld.
?De appeasers zijn alom veroordeeld. Door iemand als A.J.P. Taylor zijn ze zelfs medeplichtig gemaakt aan het ontstaan van de Tweede Wereldoorlog. Londonderry is om zijn pro-Duitse standpunten volledig in discrediet geraakt. In dit boek doe ik een poging om te begrijpen wat hem heeft gedreven, wat de atmosfeer was waarin de gedachte aan appeasement kon ontstaan.?
?Mijn conclusie is dat er, gegeven de omstandigheden, geen echte alternatieven waren. Er was een Empire dat bestuurd moest worden, een economische crisis, een bondgenoot (Frankrijk) met wie er fundamentele verschillen van inzicht waren. De weg naar M?nchen lag in zekere zin vanaf 1933 geplaveid.?
?Natuurlijk hebben de appeasers fouten gemaakt, maar hun schuld is die van de huisbewaarder in wiens huis wordt ingebroken. Je kunt uiteraard stellen dat ze voor betere sloten hadden moeten zorgen, maar de echte schuldige blijft toch de inbreker. In het geval van de Tweede Wereldoorlog, was dat Hitler.?

Tragisch

Het portret dat Kershaw van Londonderry schetst, is dat van een tragische man vol persoonlijke frustraties. Een man in de verkeerde tijd, op de verkeerde plaats, levend in het zwaar ge?dealiseerde verleden van het Victoriaanse Engeland en het Brittania rules the waves.?
In Londen was hij samen met zijn vrouw een echte society-figuur. De ontvangsten in hun huis waren legendarisch.
?Londonderry?s portefeuille (luchtvaart) was nogal cruciaal. Toen de Duitse Luftwaffe in 1935 plotseling een bedreiging bleek voor de Britse RAF, werd h?m dat aangerekend. Terwijl hij juist altijd voor versterking van de luchtmacht had gepleit. Er was een zondebok nodig. Dat werd Londonderry.?

Bedrogen

De frustraties achteraf waren groot. Londonderry voelde zich verschopt, vernederd en bedrogen. Geen seconde kwam hij los van de gedachte aan revanche voor hem wat was aangedaan. ?Hij wilde zich bewijzen, alsnog aantonen dat hij gelijk had. Het podium daarvoor werd de internationale politiek. Op particuliere basis begon hij contacten te leggen met Nazi-Duitsland. Hij was ervan overtuigd dat dat de enige manier was om oorlog te voorkomen. Engeland moest aan de gerechtvaardigde eisen van Duitsland tegemoet komen, desnoods zonder de steun van Frankrijk.?
Lange tijd had zijn geflirt met de Nazi?s geen succes. ?Nazivlag boven Ulster?, kopten de kranten na het bezoek van Von Ribbentrop aan zijn huis. Churchill verweet zijn achterneef domheid en oogkleppen voor wat de Duitsers werkelijk van plan waren.
Toch was Londonderry volgens Kershaw het tegendeel van een Nazi. ?Daar was hij veel te beschaafd voor. Met iemand als Oswald Mosley, de voorman van de Britse fascisten, wilde hij niets te maken hebben. Zijn aristocratische, volstrekt wereldvreemde levenshouding verhinderden hem in te zien dat hij met gangsters te maken had. Hij geloofde oprecht dat er afspraken te maken waren met Hitler. Het verraad van Hitler was een ongelofelijke klap. Die is hij nooit meer te boven gekomen.?

Verbitterd

Londonderry stierf in 1947. In totale verbittering en eenzaamheid. Van de 45 bedienden in zijn huis was er niet ??n meer over. De trotse edelman van weleer moest voortaan zelf de voordeur opendoen. ?Zijn getob werd zijn dood?, zou zijn dochter later zeggen. Kershaw sprak haar drie keer.
Ian Kershaw, Heulen met Hitler. Britse ambivalentie ten aanzien van Nazi-Duitsland. Spectrum, ISBN 9027497710

De feiten:

Ian Kershaw is hoogleraar moderne geschiedenis aan de University of Sheffield en geldt als een van ?s werelds meest prominente onderzoekers van nazi-Duitsland.
In zijn nieuwste boek ? Heulen met Hitler? werpt hij de vraag op of Engeland, dat als sterkste overwinnaar uit de Eerste Wereldoorlog kwam, met een andere politieke koers de Tweede Wereldoorlog had kunnen voorkomen.
Centraal in het boek staat Lord Londonderry: neef van Churchill, patriot, als minister verantwoordelijk voor de RAF.
Ian Kershaw schreef verder onder meer: Hitler/Vergelding 1936-1945 Hitler/Hoogmoed 1889-1936 Hitler/1 en 2.

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

Prins Bernhard, zijn leven was geleefd

Utrecht – ?Van sommige mensen denkt u dat zij oud zijn, maar dat is gezichtsbedrog. Zij spelen hun leeftijd. U ziet dat zij voorzichtig lopen, maar u ziet niet dat hun geest nog een salto mortale kan maken. Ja, als u iemand van negentig kon afpellen, als een ui, zou u vaak iemand van twintig vinden.?
De gisteren overleden prins Bernhard, die deze woorden liet uitspreken kort voor zijn 90ste verjaardag, was zo iemand. Schijnbaar onverwoestbaar, een levensgenieter ?n overlevingskunstenaar.
De uitvaart van prins Bernhard vindt over acht tot tien dagen plaats.
Hij berekende eens minstens drie jaar van zijn leven in een hospitaal te hebben doorgebracht. ?Ik heb geprobeerd het aantal operaties te tellen, maar het bleef bij een voorlopige schatting. Mijn buik is een slagveld. Ik vergeet die onaangename dingen graag. Overlevingsstrategie heet dat?, zei Bernhard in 1995.

Niet bang

Voor de dood, die regelmatig vergeefs aan de deur klopte, was hij niet bang. ?Ik heb geen bepaalde idee?n over dood gaan of zo. Ik ben ook niet wat je noemt fatalist, want dat is kinderlijk.? Tegen Fred Lammers zei hij bij zijn 75ste verjaardag: ?Ik zou het ontzettend vervelend vinden als ik morgen dood zou gaan, niet vanwege het doodgaan, maar omdat er nog zoveel dingen zijn, die ik wil doen.?
Bernhard had een verklaring voor zijn levenslust. ?Er is bij mij een sterke wil te overleven. Dat maakt denk ik veel uit.? Dokters hebben daar een uitleg bij: altijd de beste artsen, de beste medicijnen en geen wachtlijsten, een direct gevolg van zijn afkomst en status. Op tweejarige leeftijd al, toen ?Bernilo? werd getroffen door het levensbedreigende glottis oedeem, kon de familie Zur Lippe-Biesterfeld meteen terecht in een kliniek in Berlijn. Thuis is Bernhard dan al eens met spoed aan zijn luchtwegen geopereerd. Geen wonder dus dat de prins op een gegeven moment de tel is kwijtgeraakt.
De lijst met aandoeningen en operaties leest als een medische encyclopedie. Naast de problemen met de luchtwegen, die hem een leven lang parten speelden, telt de lijst onder meer een gebroken nek, een schedelbasisfractuur, tot tweemaal toe darmkanker, galstenen, hartproblemen, twee oogoperaties wegens staar, ingreep aan de urineblaas, behandeling van de prostaat, een hernia-operatie, ernstige longaandoeningen – inclusief de longkanker van de afgelopen weken en een borsttumor. Daarnaast werd tot twee keer toe vocht tussen zijn schedel en de hersenen verwijderd en vocht uit de borstholte gehaald. Toen bleek ook dat er kwaadaardige uitzaaiingen en een longtumor waren.
Eigenlijk zijn de afgelopen veertig jaar van de prins een medisch wonder. In 1952 verklaarden Amerikaanse artsen dat Bernhard nog hooguit acht jaar te gaan had. ?Diep in me zit een mannetje dat zegt: mij krijgen ze niet?, meende de prins, die de sombere voorspelling van de geleerden logenstrafte.
Grote problemen kwamen pas weer op hoge leeftijd. Zo kreeg de prins in 1994 na een zware darmoperatie een dubbelzijdige longontsteking en later een zogenoemde shocklong. Op dat moment werd voor zijn leven gevreesd. In mei 2000 werd opnieuw groot alarm geslagen na ?neurologische complicaties? die volgden op een nieuwe darmoperatie. Uit nader onderzoek bleek dat een afgebroken stukje kunstgebit in de luchtpijp was terechtgekomen. Een jaar later kreeg de prins, die op weg was naar Zuid-Afrika, weer last van zijn luchtwegen.

?Mijn stamkroeg?

De prins, die het Universitair Medisch Centrum in Utrecht waar hij gisteren aan het einde van de middag werd opgenomen ?mijn stamkroeg? noemde, bleef sto?cijns. ?Het is een kwestie van hoe je je leven opvat. Het is een samenkomst van alles: de wil om te leven, werk hebben dat plezier doet, je gezin. Dus al die dingen samen geven je genoeg om te zeggen: we gaan door. Maar ??n keer zal het toch gebeuren. Doodgaan heb je maar te accepteren.?

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

Uitvaart prins op zaterdag 11 december

Hier is voor de naaste familie gelegenheid afscheid te nemen. Het stoffelijk overschot van de prins wordt zondag 5 december vanaf 12.00 uur overgebracht van paleis Soestdijk naar Paleis Noordeinde in Den Haag. De prins blijft volgens de Rijksvoorlichtingsdienst daar opgebaard tot de dag van de uitvaart.

Het stoffelijk overschot wordt niet gebalsemd. De prins wilde dat niet. Koningin Juliana en prins Claus zijn wel gebalsemd. Bernhard wordt bijgezet in een uniform van de Koninklijke Luchtmacht. De prins wordt op zijn laatste tocht vervoerd op een affuit (onderstel van een kanon).

Rouwbeklag

Maandag 6 december heeft een aantal deputaties – waaronder van Nederlandse autoriteiten, leden van het Corps Diplomatique en hoofden van internationale organisaties – gelegenheid tot rouwbeklag in paleis Noordeinde. Voor het publiek is gelegenheid tot afscheid nemen van dinsdag 7 december tot en met donderdag 9 december, tussen 9.00 en 23.00 uur, meldt de RVD.

Het Koninklijk Huis heeft hofrouw aangenomen tot en met de dag van bijzetting in de koninklijke grafkelder in Delft. Tot Kerstmis is er familierouw. In deze periode worden de reguliere werkzaamheden hervat, maar zijn er geen publieke activiteiten van leden van het Koninklijk Huis, aldus de RVD.

Kamer herdenkt

De Eerste en Tweede Kamer zullen prins Bernhard maandag tijdens een bijzondere verenigde vergadering herdenken. De voorzitters van beide Kamers hebben dat donderdag bekendgemaakt. De herdenkingsplechtigheid begint om 12.15 uur en vindt plaats in de Ridderzaal.

Geactualiseerd om 19.59 uur

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

?Tempelhof? project van beeld en muziek

De beide kunstenaars togen vier keer naar Berlijn om er interviews met bejaarde bewoners en video-opnamen te verzamelen. Tom America, die al vanaf 1997 met stemmen als uitgangspunt volstrekt afwijkende composities schrijft, maakte er odes mee aan de steden Tilburg, Amsterdam, Brussel, Oostende, Dover en Sienna. Nu is Berlijn aan de beurt.
?Berlin Tempelhof 2004? toont het Berlijn van voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. In het eerste deel mengen America en Moonen zwart-wit beelden met muziek, uitgevoerd door het sextet van Tom America. In het tweede deel komt er langzaam kleur in de beelden. De filmbeelden van Rob Moonen en de muzieksamples van Tom America worden op de podia gemixt. ?Ingeblikt? materiaal wordt afgewisseld met op dat moment toegevoegde fragmenten.
Rob Moonen benadrukt dat hij volstrekt intu?tief te werk is gegaan. ?Bijna na?ef? zet hij zijn filmfragmenten in. Aanvankelijk synchroon met de muziek lopende beelden heeft hij weggelaten. Ervoor in de plaats legt hij naar eigen inzicht beelden over de geluidssamples.
Het resultaat van ?Berlin Tempelhof 2004? mag er zijn. Uit mist en ruis duiken langzaamaan beelden op, die m?t de stemfragmenten van Berlijners, uiteindelijk het verhaal van Tempelhof en de verwoeste stad vertellen. Beelden van de Olympiade ?36, Hitler, vliegtuigen, een zeppelin en standbeelden, listig gemixt met de opnames die afgelopen jaar in Berlijn zijn gemaakt, vertellen het verhaal van een belangrijke episode in de geschiedenis van Europa. Mooi is dat, want het project maakt niet voor niets deel uit van ?Europa in Brabant?.
?Berlin Tempelhof 2004? van Tom America en Rob Moonen. Premi?re Tilburg, museum De Pont, 14.00. Verder nog o.m. 8 nov Breda, 13 nov Den Bosch, 23 nov Helmond, 3 dec Eindhoven. Voor speellijst zie http://www.europainbrabant.nl.

Bron: Brabants Dagblad

Gepost op

?Stadhuisramp Heusden was massamoord?

Van de 170 mensen die zich schuilhielden in de kelder, vonden 134 mannen, vrouwen en kinderen de dood. Amper twaalf uur na de ramp rolden Schotse tanks Heusden binnen. De daders van deze massamoord zijn door het zoek raken van Engelse onderzoeksrapporten nooit berecht. Volgende week donderdag wordt de Stadhuisramp in Heusden herdacht.

Bron Brabants Dagblad

Gepost op

Fragiele veteranen met rozen en tranen

Uden – Wandelstokken, rollators, rolstoelen. Stoere mannen die zestig jaar terug Brabant bevrijdden, lopen nu als fragiele oude mannen op het oorlogskerkhof van Uden rond. Op zoek naar graven van hun oude makkers.
Met zes bussen vol waren ze vanuit Den Bosch naar Uden gekomen. Want hier liggen tal van piloten en landmacht-soldaten die in de Tweede Wereldoorlog sneuvelden in hun gevecht tegen de Duitse troepen.
Uden is een speciale begraafplaats, want hier liggen geallieerde strijders die vanuit allerlei veldgraven bij Oss, Den Bosch en Rosmalen verzameld werden om in Udense grond een definitieve begraafplaats te krijgen.

Last Post

Stichting October 1944 Den Bosch en Stichting Oorlogskerkhof Uden hadden de ceremonie voor de oud-strijders opgezet. Na het leggen van verschillende kransen en een mooie trompetsolo ?Last Post?, zwierven de oudjes uit over het uitgestrekte kerkhof.
Ted Dixon (81) droeg een keurig bosje witte roosjes. ?De weduwe Sally-Sarah is vorige week overleden. De zoon kon dit keer niet mee. Dus leg ik wat bloemen op het graf van deze gestorven makker Idris Davies?, zegt Dixon.
Dixon logeert bij Ans van Noort in Den Bosch. Zij komt nog regelmatig in Uden om verschillende graven te bezoeken.
Verderop zit Norman Mitchell (80). Hij maakte vanaf juni 1944 deel uit van een gemotoriseerd regiment van de Welsh 53 Division. Vanaf 1985 komt hij elk jaar naar Uden. ?We hielden de Corridor open voor de troepen. We bevochten later Den Bosch en daarna kwamen we al snel in het Ardennen Offensief terecht. We vroren zowat vast in die koude winter. Maar toch helemaal naar Hamburg gevochten. Ja, ik heb een goede engelbewaarder.?

Bitter verleden

Op een andere plek lopen John Low en Desmond Stagg. Ze zoeken naar bekende namen. En als ze die vinden, komen de zakdoeken tevoorschijn. Tranen verraden een bitter verleden. Slechts een enkele vraag is genoeg om hun oorlogsverleden opnieuw tot leven te brengen. ?Het was een hel. Kameraden werden in stukken geschoten. De Amerikanen romantiseren die oorlog tot in het belachelijke. Ook wij schoten de boel aan stukken tijdens de granaatweken hier in Brabant. Eigenlijk zot dat jullie ons zo dankbaar zijn. We hebben hier veel vernield.?
De muzikanten bij het monument spelen marsmuziek. Buurmeisje van de begraafplaats Geesje van Osch danst vrolijk op de maat van de muziek.
Als de bloemen zijn gelegd, vertrekt de stoet weer in bussen naar Market Place voor een hapje en wat drinken. Op de rustige begraafplaats schijnt de zon wat warme najaarsstralen en laat een kastanjeboom zacht een kanstanje ploppen op het graf van een 23-jarige piloot.

De Feiten:

Het oorlogskerkhof van het Britse Gemenebest in Uden kent 703 graven.

Veel gesneuvelde soldaten uit de regio Den Bosch, Kruisstraat, Maliskamp en Nuland kwamen hier uiteindelijk terecht nadat ze eerder in veldgraven begraven waren.

Ook piloten die tussen 1940 en 1945 boven Brabant sneuvelden en eerder bij de Petruskerk in Uden begraven werden, kregen op de begraafplaats aan de Burg. Buskensstraat een laatste rustplaats.

Het onderhoud aan de graven wordt door Commonwealth War Graves gedaan. Die organisatie, met hoofkantoor in Belgi?, onderhoudt de graven van 1,7 miljoen gesneuvelde soldaten uit het hele Gemenebest.

Bron: Brabants Dagblad

Al de namen van deze mannen kunt U vinden in onze database.

Gepost op

Massagraven bij Sobibor blootgelegd

Archeoloog Andrzej Kola zei dat de zeven graven zeker vijf meter diep zijn en verbrande resten van menselijke lichamen bevatten. Daarmee is volgens Kola het bewijs geleverd dat de nazi’s in de laatste jaren van de oorlog hun slachtoffers verbrandden.

Voorzitter Wladyslaw Bartoszewski van een Pools instituut ter bescherming van historische nederzettingen zei dat het archeologisch onderzoek wordt voortgezet. Hij zei dat het belangrijk is te blijven zoeken naar bewijzen voor de misdaden uit de Tweede Wereldoorlog, omdat er mensen zijn die de massamoorden op Joden ontkennen.

In 1995 is in Sobibor een monument opgericht ter nagedachtenis van de slachtoffers van de nazi’s. In 1993 is er bij het kamp een museum geopend.

Bron: Reformatorisch Dagblad

Gepost op

Tranen van ontroering bij Schotse veteranen

De Langstraat

Winkeliers komen naar buiten en kijken naar de Schotten die begeleid worden door de Luchtmachtkapel.
Als de stoet bij het stadhuis aankomt wordt het volkslied gespeeld. De veteranen zijn zichtbaar emotioneel. In het gemeentehuis worden ze ontvangen door het gemeentebestuur en wordt er een fotowand onthuld. De foto?s tonen de verwoeste gebouwen en mensen die zijn getroffen door de oorlog. Een Schot wijst een foto aan van een kapot gebouw. ?Waalwijk lag plat en ik was alleen maar bezig met de gedachte dat ik wilde overleven?, vertelt Bob Stacey. Hij heeft tranen in zijn ogen. Een andere veteraan vertelt over zijn ergste herinnering aan de oorlog. ?Ik lag twee dagen in een schuttersput om me te verbergen voor de Duitsers. Het vroor en ik had het ongelooflijk koud?, aldus Dave Mc Kenzie.

Toespraak

In de Hervormde kerk hield burgemeester J. de Geus, organisator Bob de Gouw en Tom Remoufe, leider van de veteranen, een toespraak. Remoufe bedankt iedereen voor het warme welkom. Hij reikt aan de burgemeester een plaquette uit met het logo van de Highland Division, waarmee ze hebben gestreden tegen de Duitsers. Hij blikt ook terug op tien jaar geleden, toen de Schotse veteranen al naar Waalwijk zijn gekomen. ?Het waren er toen meer dan 200 en dit jaar zijn er nog maar vijftien van over. De jongste is nu 79 jaar. Het is een groot gemis dat we de andere kameraden zijn verloren?.
Na de toespraken gingen de veteranen naar het monument bij het Kapelletje aan de Meerdijk, waar ook de Schotse band De Clan Lamont Pipe optrad. In Sprang-Capelle gingen de veteranen op bezoek bij het monument van Jan de Rooij. Leerlingen van de Willem Alexanderschool lazen er een zelf gemaakt gedicht op.
De Schotten brachten ook een bezoek aan Kaatsheuvel en Loon op Zand.

Bron: Brabants Dagblad