Gepost op

Monument voor homo-slachtoffers

De Duitse overheid heeft 1,5 miljoen euro uitgetrokken voor het project. De gedenksteen zou in de loop van volgend jaar geplaatst moeten worden in het park dat grenst aan het Reichstag Gebouw in Berlijn. Tiergarten, zoals het park heet, herbergt ook al het nationaal monument voor de Joodse slachtoffers en het, in aanbouw zijnde, Nationale Holocaust-monument. Albert Echert, voorzitter van het comit? dat al meer dan tien jaar strijdt voor een gedenkteken voor homoslachtoffers, verklaarde zeer gelukkig te zijn.

Deportaties van homoseksuele mannen naar concentratiekampen vonden plaats vanaf 1934. In juli 1940 beval Himmler de verplichte opsluiting van alle mannen in een concentratiekamp, die meer dan ??n keer wegens homoseksualiteit veroordeeld waren. Tussen de 50.000 en 63.000 personen werden in verband met homoseksualiteit veroordeeld, waarvan tussen 5.000 en 15.000 in concentratie- en strafkampen gevangen werden gehouden. Omdat zij vaak het laagste in rangorde in het kamp waren, was hun overlevingskans gering. Na Joodse en Sinti-gevangenen hadden homoseksuele mannen het hoogste sterftecijfer, te weten 60%. Ze kwamen vooral om in ‘Sonderkommandos’ van strafbataljons en als gevolg van medische experimenten. Voor meer informatie over de vervolging van homo’s in de tweede wereldoorlog in Nederland en Duitsland surf je naar het Kenniscentrum lesbisch en homo-emancipatiebeleid.

Gepost op

Proces tegen Bikker hervat

Oud-SS’er Bikker, bewaker van het kamp Erica in Ommen, staat terecht voor de moord op verzetsman Jan Houtman in 1944. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij in Nederland tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld, onder meer voor doodslag op Houtman. Hij wist echter in 1952 te ontsnappen uit de Koepelgevangenis in Breda en vluchtte naar Duitsland.

Historicus Willem Stappenbelt, die archiefonderzoek naar kamp Erica heeft gedaan, vertelde vrijdag voor de rechtbank over onder meer de methoden die in het kamp werden toegepast. Na Stappenbelt legde ook de heer Keet, de zoon van een voormalige gevangene in Erica, een verklaring af. Dit heeft aanklager U. Maass vrijdag laten weten.

De advocaat van Bikker betoogde vrijdag opnieuw dat de verdachte te ziek is om terecht te staan. Hij vroeg om een medisch onderzoek door een geriater. De resultaten daarvan hoopt de rechtbank in de tweede week van januari te krijgen. Tot nu toe meenden deskundigen dat Bikker gezond genoeg is om in de rechtszaal te verschijnen. Het proces, dat in september begon, is wel al verscheidene keren onderbroken wegens ziekte van de verdachte.

De volgende zitting staat gepland voor 30 december.

Gepost op

Bomruiming in Eindhoven verloopt goed

Dat liet een woordvoerder van de politie weten. Het karwei duurde enkele uren. Ongeveer 500 bewoners van de wijk moesten die tijd uit voorzorg hun huis uit.

De geallieerden hebben de explosieven in de Tweede Wereldoorlog boven het pal naast de nieuwe wijk gelegen vliegveld Welschap afgeworpen. De Duitsers gebruikten destijds dat vliegveld. Het ging om een Engelse 500-ponder en een Amerikaanse 1000-ponder. De EOD maakte in het betreffende gebied de afgelopen jaren al tientallen niet-ontplofte bommen onschadelijk. De verwachting is dat er de komende tijd nog meer worden gevonden.

De tijdelijke ontruiming trof dinsdag de bewoners van 125 huizen en 80 appartementen. De gemeente Eindhoven zorgde voor opvang in een vlakbij gelegen sporthal. Mensen die nergens anders terecht konden, waren daar welkom.

Gepost op

Roofkunst Goudstikker opnieuw geclaimd

Naar verwachting zullen de schilderijen, waaronder verschillende stukken van zeventiende-eeuwse meesters, voor eind 2004 uit de musea verdwijnen of alsnog door de museumdirecties moeten worden aangekocht.

De collectie, die in 1940 grotendeels in handen viel van nazi-leider Hermann Göring, is wereldberoemd. Het gaat niet alleen om de vele waardevolle schilderijen. In de loop der jaren is de kunstschat uitgegroeid tot een symbool in de discussie over de kunstroof van de nazi’s. Over de teruggave werd in de jaren negentig van de vorige eeuw een proces gevoerd. In 1999 leidde dat tot een voor de familie teleurstellende uitspraak.

Het kabinet ging negen dagen geleden akkoord met de aanbevelingen van de commissie-Ekkart. Dat biedt alsnog de mogelijkheid op morele gronden een nieuwe aanvraag om teruggave in te dienen. „De claim gaat deze maand de deur uit”, aldus de advocaat van de in Amerika woonachtige erven van de familie Goudstikker, prof. mr. H. Schonis. Hij is ervan overtuigd dat de schilderijen eind 2004 weer in handen van de familie zullen zijn.

De schoondochter van Jacques Stikker, Marei von Saher-Langenbein, heeft verheugd op het kabinetsbesluit gereageerd. „Eindelijk een positieve daad van Nederland”, aldus mevrouw Von Saher.

De schilderijen bevinden zich nu onder meer in het Amsterdamse Rijksmuseum, het Bonnefantenmuseum in Maastricht en verschillende ambassades en andere overheidsgebouwen. De staat maakte in de naoorlogse jaren gretig gebruik van de vele „vrijkomende” kunstwerken om de magere collecties aan te vullen. Het is onbekend wat de precieze waarde van de Goudstikker-collectie is. Bij verschillende veilinghuizen is er grote belangstelling voor de schilderijen.

Gepost op

Dossier Anne-Catherine; De redding van 75 joodse kinderen


Sinds juni 2001 ben ik gaan zoeken naar de ouders van mijn moeder, die geadopteerd is in de tweede wereldoorlog.

Het dossier:
Geboren op 27-01 1945 als Ginette Colette Claude zoals vermeld op de (valse) geboorteakte.

E?n van de 75 joodse kinderen die ‘ verkocht’ werd aan adoptie-ouders.
Door de instelling: l’Adoption Française (ontstaan in 1926 te Parijs en ontbonden augustus 1945) o.l.v. Marcelle Riembault

De adoptie ouders van Anne-Catherine: Ren?e Imer en Georges Mazzoli.

Haar ‘echte’ouders waren joden; de vermoedelijke moeder van Anne-Catherine is Marie Lewattowski/Lewartowski, geboren te Nancy in 1928 van Poolse ouders, gearresteerd in de Gironde januari 1944, op 03-02 1944 gedeporteerd naar Drancy samen met haar twee broertjes en ouders.
De vader van Anne-Catherine was 16-17 jaar bij haar geboorte(vermoedelijk eind ’43, Bordeaux en omstreken)en was zoon van een aanzienlijk persoon uit Nancy.


Marie Lewattowski/Lewartowski 11 jaar.
Dankzij de relatie met haar opa van vaders kant is zij ontsnapt aan de deportatie, desondanks dat hij zich verzette tegen het huwelijk.


Anne-Catherine 13 jaar & Anne-Catherine nu

Anne-Catherine in het plantsoen te Nancy met de bevrijding;
herfst 1944, daar had men haar heen gebracht om te zien of er nog overlevenden waren van haar familie. Anne-Catherine werd voorzien van een vals geboortebewijs en even
Na deze reis naar Nancy werd zij het volgende jaar geadopteerd

Anne-Catherine met haar adoptie ouders op het strand.


Wie is deze man die haar gered heeft?

Zijn schuilnaam was “Boris”.

Hij heeft toegestaan dat 75 joodse kinderen konden ontsnappen van deportatie; zoals Anne-Catherine in 1944.

Hij is van oorsprong joods.
Hij woonde in de oorlog dicht bij het Champ de Mars te Parijs.
Hij was getrouwd.
Een van zijn vrienden was de presidente van l’Adoption Francaise: Marcelle Riembault.
Hij had vrienden in Nancy.
Gedurende de oorlog omgeschoold tot journalist.
Hij had contacten met pater Chaillet des Cahiers du T?moignage Chr?tien.
Hij overlijd in 1944.


Marcelle Riembault



Pr?sidente de l’Adoption Francaise, priv? adoptie-instelling sinds 1926 te Parijs, ontbonden augustus 1945.

Zij is de oprichter van deze instelling. Zij werkte toen als juriste bij een procureur, Place Vendôme, Parijs.
Haar naam werd genoemd door Ren?e Mazzoli
Het enige stuk papier wat haar naam bevatte, vond ik (Fr?d.)in een koffer samen met de andere adoptie papieren; dat bleek de rekening te zijn uit 1951.
Volgens Ren?e was Marcelle een maatschappelijk werkster die haar het kind in de oorlog had toevertrouwd op het perron van het metrostation “concorde”.
In de jaren 80 heeft de vader van Fr?d?rique (is de dochter van Anne-Catherine)al het een en ander uitgezocht. Zo kwam hij al ene Jean Riembault op het spoor, de oudste van de vier geadopteerde kinderen van de zus van Marcelle, Camille.
Deze Jean, gepensioneerde arts wilde wel meewerken, maar wist dat alle archieven van l´Adoption Francaise vernietigd waren door zijn tante.
Van die vier kinderen leven er nu nog twee: Marc en Jean-Pierre. Vooral Marc heeft veel bijgedragen met informatie.

L’Adoption Francaise.

Raad van beheer in 1942:

Monsieur Maurice Marquet(advokaat van t hof)
Monsieur Rasson (industrieël uit Roubaix)
Monsieur Paquemaut (verzekeringsagent)
Madame Giraud (r?dactrice S.N.S.P.G.)
Monsieur Roper (secr.gen. van de commissie luchtmacht navigatie)
Monsieur Jean Walter (architecte,milliardair met vrienden als Jean Prouv?)
De dames Menier (van Chocolat Menier)

Marcelle Riembault kende monsieur Prin (hoofd burgerlijke zaken)die het legitimatie akte ondertekende !
Deze akte werd opgetekend zonder dat de adoptie ouders erbij waren.

Deze foto is waarschijnlijk genomen in de oorlog, het betreft een citroën traction avant uit 1937.
Deze wagen is aan Marcelle uitgeleend, de vraag is; door wie?
Het is moeilijk na te gaan wie de eigenaar was van de 4616RL2.

Zij parkeerde de wagen tegenover haar woning in een garagebox avenue de S?gur te Parijs.

Het adoptie echtpaar Mazolli

Georges Mazzoli werkte in de provincie als ingenieur op een melkfabriek, Ren?e woonde alleen te Levallois (17de Arrondisement) op een appartementje.
Ren?e was kaakchirurg sinds 1932, en had na haar huwelijk een zaakje geopend, een tandartspraktijk 3,rue Carnot, grenzend aan haar woonhuis; ze had weinig opdrachten; ze had een hekel aan om de handen in de mond te steken…..in 1934 begon ze een studie medicijnen.
Ze behaalt het arts- diploma tien jaar later, namelijk op 25 april 1944.
Meteen vraagt ze een “ausweis”aan op die titel, niemand begrijpt waarvoor!

Veronderstellingen (hypotheses):

Over de data dat het kind aangeboden werd, is onduidelijkheid; Ren?e heeft altijd gezegd Marcelle Riembault haar het kind heeft aangeboden in het ondergrondse metrostation “concorde”(deze stations boden in de oorlog bescherming als schuilkelder.)
De akte van overpeinzing kregen de ouders pas wanneer Parijs was bevrijd, een echte akte is er nooit geweest, alleen een valse.(l’acte de recueillement).

Het kan zijn dat dit document per post is verstuurd, getuigen de vouwen.
Ren?e leidde tussen april ’44 en februari ’45 een teruggetrokken bestaan, ze simuleerde een zwangerschap, voor de buitenwereld.Haar familie zag ze nooit…..
Twee dagen na de geboorte van het kind begon ze haar loopbaan bij “la Caisse de pr?voyance du personnel et des Organismes Sociaux et Similaires”(de voorloper van het huidige S?cu).
Wie heeft haar doorgewezen naar l’Adoption Francaise?
Was dat prof. Seguy, specialist onvruchtbaarheid en hoofd dienst van ziekenhuis “Hotel Dieu”?
(zijn zoon bevestigd dat alle priv?-dossiers vernietigd zijn.)

De verzetsactiviteiten van Ren?e Mazzoli:
Het transport van communistische pamfletten en documenten v??r de bevrijding.
Anne-Catherine herinnert wat haar vader tegen haar zei:”jouw moeder heeft dingen gedaan, wat men van haar verlangde, ze heeft risico’s genomen zonder te begrijpen wat die risico’s waren.
Wie heeft haar gevraagd dit te doen?
Zij was alleen, haar man werkte in de provincie en keerde pas terug in augustus ’44 bij de bevrijding van Parijs.

Een reproductie van onderstaande foto fascineerde Ren?e en Georges .

Ze spraken er zachtjes over in het bijzijn van Anne-Catherine…
Zes FFI ers zijn met een citroën traction (kenteken 9835RK4) op een wegversperring gestuit van de Duitsers, boulevard de Magenta/Rue Maubeuge. (10de Arrondissement)
Een van deze overledenen is de verzetsstrijder uit Reims: Jean-Jacques Desiront.
Wat betekende deze foto voor hen?
Een evenement in hun welbekende buurt?(; de ouders van Ren?e woonde op 144 boulevard de Magenta )
Kende zij enkelen van de omgekomen lieden?
Waarom er zachtjes over praten in het bijzijn van het kind, heeft het er iets mee te maken?

Jean-Jacques Desiront was lid van de verzetsgroep “Mus?e de l’Homme”; in 1940 ontstaan onder invloed van een groep Parijse academici en advocaten, zij publiceerden clandistien krantje:”R?sistance”.

Was er een band tussen het netwerk van verzet en de redding van joodse kinderen door l’Adoption Francaise?
De vader van een ander geadopteerd kind(M.Sustendal)was verzetstrijder en hoorde bij de Normandische verzetsgroep “ Centurie”.
Dit was een inlichtingendienst in Caen.

De rekening komt nog in 1951!

Extra illustraties:

Gepost op

Laatste kansen op geld voor dwangarbeid in Oostenrijk

Sinds de oprichting eind 2000 van het fonds (gevuld met bijna een half miljard euro aan donaties) hebben wereldwijd inmiddels 114.000 voormalige slaven- en dwangarbeiders een uitkering van tussen de 1450 Euro en 7.630 euro ontvangen.

Het Oostenrijkse fonds ontving een kleine 800 aanvragen van Nederlanders Daarvan werden vijftien Nederlandse aanvragen afgewezen.

Gepost op

Bril Hannie Schaft geschonken aan Verzetsmuseum

Het brilletje is aan het museum geschonken door de erfgenaam van Hannie’s hartsvriendin Erna Kropveld. Erna, die in 1921 is geboren, een niet-Joodse moeder en een joodse vader had, heeft volop in het verzet gezeten. Ze was een studiegenote van Hannie Schaft en ook haar verloofde heeft ze in die groep leren kennen. Hannie en soms ook Erna gebruikten het bewuste brilletje bij hun acties. Hannie Schaft werd in maart 1945 bij een wegcontrole gearresteerd in het bezit van illegale krantjes. Uiteindelijk werd zij op 17 april 1945 in de duinen bij Bloemendaal gefusilleerd. Erna Kropveld heeft het brilletje altijd gekoesterd en het bij haar overlijden in 2001 aan haar erfgenaam, "als een soort familie chroniqeur" nagelaten.

Het vermommingsbrilletje zal vanaf zaterdag 29 november in het Verzetsmuseum te zien zijn in de aan Hannie Schaft gewijde vitrine. Op 30 november vindt in Haarlem de jaarlijkse Hannie Schaft-herdenking plaats: 13.00 uur, RK Paduakerk, Nieuwe Groenmarkt.

Verzetsmuseum Amsterdam
Plantage Kerklaan 61
1018 CX Amsterdam
www.verzetsmuseum.org

Gepost op

Gelderland steunt centrum in Sobibor

Onderdeel van het herinneringscentrum wordt volgens gedeputeerde J. J. Esmeijer een reizende tentoonstelling over de holocaust. Voor die tentoonstelling voor jongeren is al wereldwijd belangstelling getoond, onder meer vanuit de Verenigde Staten, Duitsland, Italië en Tsjechië. De reizende tentoonstelling beleeft volgend voorjaar in Kamp Westerbork haar première.

Gelderland is betrokken bij de plannen door de vriendschapsband die de provincie onderhoudt met de Poolse regio Lubelski. In die regio ligt Sobibor. Al jaren geleden opperden Gelderse en Poolse bestuurders plannen om Sobibor meer aandacht te geven.

Gelderland nam het initiatief voor de reizende tentoonstelling. De Polen hebben daar met Gelderse steun een compleet plan voor een herinneringscentrum van gemaakt. Het plan gaat 600.000 euro kosten. Gelderland geeft 35.000 euro.

Het was dinsdag precies zestig jaar geleden dat de gevangen Joden in vernietigingskamp Sobibor in opstand kwamen. Tijdens de opstand zagen ongeveer 300 mensen kans te ontsnappen. Van hen overleefden er uiteindelijk maar 52 de oorlog. De Duitsers besloten na de opstand Sobibor te sluiten en de sporen uit te wissen. Pas jaren na de oorlog kwam aan het licht dat in Sobibor ruim 250.000 Joden zijn vergast.

In Sobibor staat nu sinds tien jaar een klein houten museum met een bescheiden expositie. Het is de bedoeling dat op die plek een groter centrum wordt gebouwd. Ook willen de Polen de Himmelfahrtstrasse, de route die de Joden vanaf de trein naar de gaskamers moesten lopen, weer zichtbaar maken. Op het educatieve pad komt een bomenmonument te staan. Bovendien krijgt Sobibor een officiële begraafplaats voor de omgekomen Joden.

Gelderland zal de Nederlandse regering benaderen voor een financiële bijdrage. De Polen zoeken overal in de wereld steun voor het plan.

Gepost op

SS?er die Hitler in brand stak, is dood

In een recent interview verklaarde Guensche dat Hitler hem persoonlijk had opgedragen zijn lichaam te verbranden om te voorkomen dat het oprukkende Rode Leger het stoffelijk overschot in handen zou krijgen. De Führer maakte kort daarna in zijn bunker in Berlijn een einde aan zijn leven.

Guensche werd door militairen van het Rode Leger gevangen genomen. Hij kwam enkele jaren later vrij. Daarna leidde hij een teruggetrokken leven in de Bondsrepubliek.

Een zoon van Guensche maakte de dood van zijn vader, die op 2 oktober aan een hartaanval overleed, begin deze week bekend, aldus Britse en Amerikaanse media dinsdagochtend.

Gepost op

Bunkers te koop op Terschelling

Makelaar Van der Houwen uit Groningen heeft de bunkers tot appartementen laten verbouwen. Het duurste vierpersoonsappartement staat voor 285.000 euro in de boeken. Daarvoor krijgt de koper in totaal 59 vierkante meter vloeroppervlakte. Bij grote belangstelling worden de bunkers bij opbod geveild. „Ze zijn prachtig opgeknapt, maar het is wel duur. Toch verwachten we dat er veel belangstelling is”, aldus woordvoerder E. de Jong.

Hij baseert die verwachting op de locatie en de unieke manier van wonen. De bunkers zijn hoog in de duinen gebouwd en hebben uitzicht op de Waddenzee, het dorp West-Terschelling en de haven. Ook wordt er op het Waddeneiland nagenoeg geen woonruimte verhandeld. Kopers hebben keuze uit twee- tot vierpersoonswoningen.